غزل شمارهٔ 3185

زهی رویت شکفته لاله زاری

در حسن ترا گل پرده داری

کیم من بیدلی بی اعتباری

غریبی بی نصیبی خاکساری

برو زاهد به امیدی که داری

که دارم همچو تو امیدواری

زمین از ترکتاز او غباری

فلک از کاروانش شیشه باری

نگارا، کی بود کامیدواری

بیابد بر در وصل تو باری؟

تورا گر نیست با من هیچ کاری

مرا با تو بسی کار است باری

درآمد دوش دلدارم به یاری

مرا گفتا بگو تا در چه کاری

تنی پیدا کن از مشت غباری

تنی محکم تر از سنگین حصاری

مشو نومید ازین مشت غباری

پریشان جلوهٔ ناپایداری

اگر در مشت خاک تو نهادند

دل صد پارهٔ خونابه باری