صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 2457شمع روشن شد چو اشک از دیده بینا فشاند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2457

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2458دست چون عیسی زدنیا پاک می باید فشاند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2458

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2459عمر رفت و خار خارش در دل بیتاب ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2459

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2460هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2460

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2461از حجاب عشق دل از وصل او نومید ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2461

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2462عاقبت در سینه ام دل از تپیدن بازماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2462

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2463مال رفت از دست و چشم خواجه در دنبال ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2463

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2464از غبار خط دهان تنگ او پوشیده ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2464

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2465بدعت برگرد سرگشتن گر از پروانه ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2465

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2466از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2466

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2467از دیار مردمی دیار در عالم نماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2467

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2468حیف کز آیینه رویان پاکدامانی نماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2468

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2469آبها آیینه سرو خرامان تواند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2469

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 2470اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2470

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2471خاکسارانی که همت بر تحمل بسته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2471

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2472از سر زانوی خود آیینه دارت داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2472

17 اشعار

غزل شمارهٔ 2473بهر قطع گفتگو تیغ زبانت داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2473

20 اشعار

غزل شمارهٔ 2474ناله ای گیراتر از چنگ عقابم داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2474

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2476منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2476

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2477ساده لوحانی که درد خود به درمان داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2477

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2478از سپهر نیلگون خاکستر ما کرده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2478

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2479حُسن را پوشیده در خط چون عنبر کرده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2479

15 اشعار

غزل شمارهٔ 2480خنده‌ات را چاشنی از شیر و شکّر کرده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2480

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2481گوشه‌گیرانی که رو در خلوت دل کرده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2481

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2482خشم را روشندلان در حِلم پنهان کرده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2482

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2483گلرخان از خون ما رخساره گلگون کرده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2483

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2484وقت جمعی خوش که دفتر را در آب افکنده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2484

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2485از لبش آنها که خود را در شراب افکنده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2485

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2486شوخ‌چشمان درد بیش و کم به دل افزوده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2486

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2487دوربینانی که در پرداز دل کوشیده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2487

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2488تن‌پرستانی که در تضییع آب و دانه‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2488

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2489از مروت نیست منع صوفی از ذکر بلند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2489

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2490تا برون آمد به سیر ماه آن مشکین کمند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2490

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2491پای رفتن از حریم او کجا دارد سپند؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2491

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2492از دل سنگین لیلی کعبه جان ساختند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2492

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 2493در سر پرشور ما تا رنگ سودا ریختند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2493

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2494خانه آرایان ز تعمیر درون غافل شدند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2494

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2495لاله ها از پرتو رخسار او گلگون شدند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2495

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2496اهل همت جنس خواری را به عزت می خرند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2496

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2497هر که بر دار فنا مردانه پشت پا زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2497

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2498در دل شب هر که جامی از می احمر زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2498

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2499ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2499

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2500جام خالی غوطه در خُم بی‌محابا می‌زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2500

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2501نه همین بر قلب ایمان یا دل ما می‌زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2501

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2502در گلستانی که بلبل جوش غیرت می زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2502

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2503با دهان خشک هرکس خندهٔ تر می‌زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2503

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2504هرکه دامن بر میان در چیدن گل می‌زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2504

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2505با لب خاموش هر کس غوطه در خون می زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2505

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2506چون ز تاب می رخت بر لاله پهلو می‌زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2506

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2507شانه چون بر زلف خود آن عنبرین‌مو می‌زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2507

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 2457–شمع روشن شد چو اشک از دیده بینا فشاند

غزل شمارهٔ 2458–دست چون عیسی زدنیا پاک می باید فشاند

غزل شمارهٔ 2459–عمر رفت و خار خارش در دل بیتاب ماند

غزل شمارهٔ 2460–هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماند

غزل شمارهٔ 2461–از حجاب عشق دل از وصل او نومید ماند

غزل شمارهٔ 2462–عاقبت در سینه ام دل از تپیدن بازماند

غزل شمارهٔ 2463–مال رفت از دست و چشم خواجه در دنبال ماند

غزل شمارهٔ 2464–از غبار خط دهان تنگ او پوشیده ماند

غزل شمارهٔ 2465–بدعت برگرد سرگشتن گر از پروانه ماند

غزل شمارهٔ 2466–از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نماند

غزل شمارهٔ 2467–از دیار مردمی دیار در عالم نماند

غزل شمارهٔ 2468–حیف کز آیینه رویان پاکدامانی نماند

غزل شمارهٔ 2469–آبها آیینه سرو خرامان تواند

غزل شمارهٔ 2470–اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اند

غزل شمارهٔ 2471–خاکسارانی که همت بر تحمل بسته اند

غزل شمارهٔ 2472–از سر زانوی خود آیینه دارت داده اند

غزل شمارهٔ 2473–بهر قطع گفتگو تیغ زبانت داده اند

غزل شمارهٔ 2474–ناله ای گیراتر از چنگ عقابم داده اند

غزل شمارهٔ 2476–منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اند

غزل شمارهٔ 2477–ساده لوحانی که درد خود به درمان داده اند

غزل شمارهٔ 2478–از سپهر نیلگون خاکستر ما کرده اند

غزل شمارهٔ 2479–حُسن را پوشیده در خط چون عنبر کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2480–خنده‌ات را چاشنی از شیر و شکّر کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2481–گوشه‌گیرانی که رو در خلوت دل کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2482–خشم را روشندلان در حِلم پنهان کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2483–گلرخان از خون ما رخساره گلگون کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2484–وقت جمعی خوش که دفتر را در آب افکنده اند

غزل شمارهٔ 2485–از لبش آنها که خود را در شراب افکنده اند

غزل شمارهٔ 2486–شوخ‌چشمان درد بیش و کم به دل افزوده‌اند

غزل شمارهٔ 2487–دوربینانی که در پرداز دل کوشیده‌اند

غزل شمارهٔ 2488–تن‌پرستانی که در تضییع آب و دانه‌اند

غزل شمارهٔ 2489–از مروت نیست منع صوفی از ذکر بلند

غزل شمارهٔ 2490–تا برون آمد به سیر ماه آن مشکین کمند

غزل شمارهٔ 2491–پای رفتن از حریم او کجا دارد سپند؟

غزل شمارهٔ 2492–از دل سنگین لیلی کعبه جان ساختند

غزل شمارهٔ 2493–در سر پرشور ما تا رنگ سودا ریختند

غزل شمارهٔ 2494–خانه آرایان ز تعمیر درون غافل شدند

غزل شمارهٔ 2495–لاله ها از پرتو رخسار او گلگون شدند

غزل شمارهٔ 2496–اهل همت جنس خواری را به عزت می خرند

غزل شمارهٔ 2497–هر که بر دار فنا مردانه پشت پا زند

غزل شمارهٔ 2498–در دل شب هر که جامی از می احمر زند

غزل شمارهٔ 2499–ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزند

غزل شمارهٔ 2500–جام خالی غوطه در خُم بی‌محابا می‌زند

غزل شمارهٔ 2501–نه همین بر قلب ایمان یا دل ما می‌زند

غزل شمارهٔ 2502–در گلستانی که بلبل جوش غیرت می زند

غزل شمارهٔ 2503–با دهان خشک هرکس خندهٔ تر می‌زند

غزل شمارهٔ 2504–هرکه دامن بر میان در چیدن گل می‌زند

غزل شمارهٔ 2505–با لب خاموش هر کس غوطه در خون می زند

غزل شمارهٔ 2506–چون ز تاب می رخت بر لاله پهلو می‌زند

غزل شمارهٔ 2507–شانه چون بر زلف خود آن عنبرین‌مو می‌زند

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 2457–شمع روشن شد چو اشک از دیده بینا فشاند

غزل شمارهٔ 2458–دست چون عیسی زدنیا پاک می باید فشاند

غزل شمارهٔ 2459–عمر رفت و خار خارش در دل بیتاب ماند

غزل شمارهٔ 2460–هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماند

غزل شمارهٔ 2461–از حجاب عشق دل از وصل او نومید ماند

غزل شمارهٔ 2462–عاقبت در سینه ام دل از تپیدن بازماند

غزل شمارهٔ 2463–مال رفت از دست و چشم خواجه در دنبال ماند

غزل شمارهٔ 2464–از غبار خط دهان تنگ او پوشیده ماند

غزل شمارهٔ 2465–بدعت برگرد سرگشتن گر از پروانه ماند

غزل شمارهٔ 2466–از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نماند

غزل شمارهٔ 2467–از دیار مردمی دیار در عالم نماند

غزل شمارهٔ 2468–حیف کز آیینه رویان پاکدامانی نماند

غزل شمارهٔ 2469–آبها آیینه سرو خرامان تواند

غزل شمارهٔ 2470–اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اند

غزل شمارهٔ 2471–خاکسارانی که همت بر تحمل بسته اند

غزل شمارهٔ 2472–از سر زانوی خود آیینه دارت داده اند

غزل شمارهٔ 2473–بهر قطع گفتگو تیغ زبانت داده اند

غزل شمارهٔ 2474–ناله ای گیراتر از چنگ عقابم داده اند

غزل شمارهٔ 2476–منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اند

غزل شمارهٔ 2477–ساده لوحانی که درد خود به درمان داده اند

غزل شمارهٔ 2478–از سپهر نیلگون خاکستر ما کرده اند

غزل شمارهٔ 2479–حُسن را پوشیده در خط چون عنبر کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2480–خنده‌ات را چاشنی از شیر و شکّر کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2481–گوشه‌گیرانی که رو در خلوت دل کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2482–خشم را روشندلان در حِلم پنهان کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2483–گلرخان از خون ما رخساره گلگون کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2457شمع روشن شد چو اشک از دیده بینا فشاند

غزل شمارهٔ 2458دست چون عیسی زدنیا پاک می باید فشاند

غزل شمارهٔ 2459عمر رفت و خار خارش در دل بیتاب ماند

غزل شمارهٔ 2460هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماند

غزل شمارهٔ 2461از حجاب عشق دل از وصل او نومید ماند

غزل شمارهٔ 2462عاقبت در سینه ام دل از تپیدن بازماند

غزل شمارهٔ 2463مال رفت از دست و چشم خواجه در دنبال ماند

غزل شمارهٔ 2464از غبار خط دهان تنگ او پوشیده ماند

غزل شمارهٔ 2465بدعت برگرد سرگشتن گر از پروانه ماند

غزل شمارهٔ 2466از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نماند

غزل شمارهٔ 2467از دیار مردمی دیار در عالم نماند

غزل شمارهٔ 2468حیف کز آیینه رویان پاکدامانی نماند

غزل شمارهٔ 2469آبها آیینه سرو خرامان تواند

غزل شمارهٔ 2470اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اند

غزل شمارهٔ 2471خاکسارانی که همت بر تحمل بسته اند

غزل شمارهٔ 2472از سر زانوی خود آیینه دارت داده اند

غزل شمارهٔ 2473بهر قطع گفتگو تیغ زبانت داده اند

غزل شمارهٔ 2474ناله ای گیراتر از چنگ عقابم داده اند

غزل شمارهٔ 2476منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اند

غزل شمارهٔ 2477ساده لوحانی که درد خود به درمان داده اند

غزل شمارهٔ 2478از سپهر نیلگون خاکستر ما کرده اند

غزل شمارهٔ 2479حُسن را پوشیده در خط چون عنبر کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2480خنده‌ات را چاشنی از شیر و شکّر کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2481گوشه‌گیرانی که رو در خلوت دل کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2482خشم را روشندلان در حِلم پنهان کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2483گلرخان از خون ما رخساره گلگون کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2484وقت جمعی خوش که دفتر را در آب افکنده اند

غزل شمارهٔ 2485از لبش آنها که خود را در شراب افکنده اند

غزل شمارهٔ 2486شوخ‌چشمان درد بیش و کم به دل افزوده‌اند

غزل شمارهٔ 2487دوربینانی که در پرداز دل کوشیده‌اند

غزل شمارهٔ 2488تن‌پرستانی که در تضییع آب و دانه‌اند

غزل شمارهٔ 2489از مروت نیست منع صوفی از ذکر بلند

غزل شمارهٔ 2490تا برون آمد به سیر ماه آن مشکین کمند

غزل شمارهٔ 2491پای رفتن از حریم او کجا دارد سپند؟

غزل شمارهٔ 2492از دل سنگین لیلی کعبه جان ساختند

غزل شمارهٔ 2493در سر پرشور ما تا رنگ سودا ریختند

غزل شمارهٔ 2494خانه آرایان ز تعمیر درون غافل شدند

غزل شمارهٔ 2495لاله ها از پرتو رخسار او گلگون شدند

غزل شمارهٔ 2496اهل همت جنس خواری را به عزت می خرند

غزل شمارهٔ 2497هر که بر دار فنا مردانه پشت پا زند

غزل شمارهٔ 2498در دل شب هر که جامی از می احمر زند

غزل شمارهٔ 2499ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزند

غزل شمارهٔ 2500جام خالی غوطه در خُم بی‌محابا می‌زند

غزل شمارهٔ 2501نه همین بر قلب ایمان یا دل ما می‌زند

غزل شمارهٔ 2502در گلستانی که بلبل جوش غیرت می زند

غزل شمارهٔ 2503با دهان خشک هرکس خندهٔ تر می‌زند

غزل شمارهٔ 2504هرکه دامن بر میان در چیدن گل می‌زند

غزل شمارهٔ 2505با لب خاموش هر کس غوطه در خون می زند

غزل شمارهٔ 2506چون ز تاب می رخت بر لاله پهلو می‌زند

غزل شمارهٔ 2507شانه چون بر زلف خود آن عنبرین‌مو می‌زند

غزل شمارهٔ 2457شمع روشن شد چو اشک از دیده بینا فشاند

غزل شمارهٔ 2458دست چون عیسی زدنیا پاک می باید فشاند

غزل شمارهٔ 2459عمر رفت و خار خارش در دل بیتاب ماند

غزل شمارهٔ 2460هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماند

غزل شمارهٔ 2461از حجاب عشق دل از وصل او نومید ماند

غزل شمارهٔ 2462عاقبت در سینه ام دل از تپیدن بازماند

غزل شمارهٔ 2463مال رفت از دست و چشم خواجه در دنبال ماند

غزل شمارهٔ 2464از غبار خط دهان تنگ او پوشیده ماند

غزل شمارهٔ 2465بدعت برگرد سرگشتن گر از پروانه ماند

غزل شمارهٔ 2466از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نماند

غزل شمارهٔ 2467از دیار مردمی دیار در عالم نماند

غزل شمارهٔ 2468حیف کز آیینه رویان پاکدامانی نماند

غزل شمارهٔ 2469آبها آیینه سرو خرامان تواند

غزل شمارهٔ 2470اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اند

غزل شمارهٔ 2471خاکسارانی که همت بر تحمل بسته اند

غزل شمارهٔ 2472از سر زانوی خود آیینه دارت داده اند

غزل شمارهٔ 2473بهر قطع گفتگو تیغ زبانت داده اند

غزل شمارهٔ 2474ناله ای گیراتر از چنگ عقابم داده اند

غزل شمارهٔ 2476منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اند

غزل شمارهٔ 2477ساده لوحانی که درد خود به درمان داده اند

غزل شمارهٔ 2478از سپهر نیلگون خاکستر ما کرده اند

غزل شمارهٔ 2479حُسن را پوشیده در خط چون عنبر کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2480خنده‌ات را چاشنی از شیر و شکّر کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2481گوشه‌گیرانی که رو در خلوت دل کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2482خشم را روشندلان در حِلم پنهان کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2483گلرخان از خون ما رخساره گلگون کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2484وقت جمعی خوش که دفتر را در آب افکنده اند

غزل شمارهٔ 2485از لبش آنها که خود را در شراب افکنده اند

غزل شمارهٔ 2486شوخ‌چشمان درد بیش و کم به دل افزوده‌اند

غزل شمارهٔ 2487دوربینانی که در پرداز دل کوشیده‌اند