غزل شمارهٔ 2489

سبزه ای سبز است و آب روشن و سرو بلند

باده صافی به جام آبگون باید فگند

گرچه اندازد به شاخ سدره امیدم کمند

دست کوتاهم ز تار زلف آن سرو بلند

شد به نقش هستی خود بند شیخ خودپسند

ماند محروم از تماشای جمال نقشبند

باغبان می خواست برد شاخی از سرو بلند

دید کو ماند به قدت اره در نرمی فکند

تا برون آمد به سیر ماه آن مشکین کمند

بر فلک ماه تمام از هاله شد زناربند