Divan-e Shams by Rumi, in audio recordings by عندلیب

غزل شمارهٔ 1681–من از این خانه به در می نروم

غزل شمارهٔ 1682–من اگر پرغم اگر خندانم

غزل شمارهٔ 1683–من که حیران ز ملاقات توام

غزل شمارهٔ 1684–من از این خانه به در می نروم

غزل شمارهٔ 1685–ای مطرب این غزل گو کی یار توبه کردم

غزل شمارهٔ 1686–گفتم که عهد بستم وز عهد بد برستم

غزل شمارهٔ 1687–گر جان منکرانت شد خصم جان مستم

غزل شمارهٔ 1688–رفتم ز دست خود من در بیخودی فتادم

I have got out of my own control, I have fallen into unconsciousness; in my utter unconsciousness how joyful I am with myself!

غزل شمارهٔ 1689–صد بار مردم ای جان وین را بیازمودم

غزل شمارهٔ 1690–اندر دو کون جانا بی‌تو طرب ندیدم

Without you, Darling, in both worlds I have seen no joy; many wonders I have seen, a wonder like you I have not seen.

غزل شمارهٔ 1691–خواهم که کفک خونین از دیگ جان برآرم

غزل شمارهٔ 1692–یا رب چه یار دارم شیرین شکار دارم

Lord, what a Beloved is mine! I have a sweet quarry; I possess in my breast a hundred meadows from his reed.

غزل شمارهٔ 1693–من پاکباز عشقم تخم غرض نکارم

غزل شمارهٔ 1694–بازآمدم خرامان تا پیش تو بمیرم

غزل شمارهٔ 1695–پیش چنین جمال جان بخش چون نمیرم

غزل شمارهٔ 1696–ای چرخ عیب جویم وی سقف پرستیزم

غزل شمارهٔ 1697–آری ستیزه می کن تا من همی‌ستیزم

غزل شمارهٔ 1698–ای توبه‌ام شکسته از تو کجا گریزم

غزل شمارهٔ 1699–دل را ز من بپوشی یعنی که من ندانم

غزل شمارهٔ 1700–عالم گرفت نورم بنگر به چشم‌هایم

غزل شمارهٔ 1701–آوازه جمالت از جان خود شنیدیم

غزل شمارهٔ 1702–درده شراب یک سان تا جمله جمع باشیم

غزل شمارهٔ 1703–من آن شب سیاهم کز ماه خشم کردم

غزل شمارهٔ 1704–اشکم دهل شده‌ست از این جام دم به دم

غزل شمارهٔ 1705–از ما مشو ملول که ما سخت شاهدیم

Weary not of us, for we are very beautiful; it is out of very jealousy and proper pride that we entered the veil.

غزل شمارهٔ 1706–برخیز تا شراب به رطل و سبو خوریم

غزل شمارهٔ 1707–چیزی مگو که گنج نهانی خریده‌ام

غزل شمارهٔ 1708–ای گوش من گرفته توی چشم روشنم

غزل شمارهٔ 1709–ما قحطیان تشنه و بسیارخواره‌ایم

غزل شمارهٔ 1710–با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیم

غزل شمارهٔ 1711–بگشای چشم خود که از آن چشم روشنیم

غزل شمارهٔ 1712–ما در جهان موافقت کس نمی‌کنیم

غزل شمارهٔ 1713–خیزید عاشقان که سوی آسمان رویم

Rise, lovers, that we may go towards heaven; we have seen this world, so let us go to that world.

غزل شمارهٔ 1714–چند روی بی‌خبر آخر بنگر به بام

غزل شمارهٔ 1715–هر کی بمیرد شود دشمن او دوستکام

غزل شمارهٔ 1716–امشب جان را ببر از تن چاکر تمام

غزل شمارهٔ 1717–لولیکان تویم در بگشا ای صنم

غزل شمارهٔ 1718–ای تو ترش کرده رو تا که بترسانیم

غزل شمارهٔ 1719–پیشتر آ می لبا تا همه شیدا شویم

غزل شمارهٔ 1720–بار دگر ذره وار رقص کنان آمدیم

غزل شمارهٔ 1721–خوش سوی ما آ دمی ز آنچ که ما هم خوشیم

غزل شمارهٔ 1722–بدار دست ز ریشم که باده‌ای خوردم

غزل شمارهٔ 1723–نیَم ز کار تو فارغ، همیشه در کارم

غزل شمارهٔ 1724–همه جمال تو بینم چو چشم باز کنم

غزل شمارهٔ 1725–نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم

Did I not say to you, “Go not there, for I am your friend; in this mirage of annihilation I am the fountain of life?”

غزل شمارهٔ 1726–بیار باده که دیر است در خمار توام

غزل شمارهٔ 1727–به غم فرونروم باز سوی یار روم

غزل شمارهٔ 1728–مرا اگر تو نخواهی منت به جان خواهم

غزل شمارهٔ 1729–اگر چه شرط نهادیم و امتحان کردیم

غزل شمارهٔ 1730–چه روز باشد کاین جسم و رسم بنوردیم