غزل شمارهٔ 1722
Toggle stanza 1بدار دست ز ریشم که بادهای خوردم
11
بدار دست ز ریشم که بادهای خوردم
ز بیخودی سر و ریش و سبال گم کردم
22
ز پیشگاه و ز درگاه نیستم آگاه
به پیشگاه خرابات روی آوردم
33
خرد که گرد برآورد از تک دریا
هزار سال دود درنیابد او گردم
44
فراختر ز فلک گشت سینه تنگم
لطیفتر ز قمر گشت چهره زردم
55
دکان جمله طبیبان خراب خواهم کرد
که من سعادت بیمار و داروی دردم
66
شرابخانه عالم شدهست سینه من
هزار رحمت بر سینه جوامردم
77
هزار حمد و ثنا مر خدای عالم را
که دنگ عشقم و از ننگ خویشتن فردم
88
چو خاک شاه شدم ارغوان ز من رویید
چو مات شاه شدم جمله لعب را بردم
99
چو دانهای که بمیرد هزار خوشه شود
شدم به فضل خدا صد هزار چون مردم
1010
منم بهشت خدا لیک نام من عشق است
که از فشار رهد هر دلی کش افشردم
1111
رهد ز تیر فلک وز سنان مریخش
هر آن مرید که او را به عشق پروردم
1212
چو آفتاب سعادت رسید سوی حمل
دو صد تموز بجوشید از دی سردم
1313
خموش باش که گر نی ز خوف فتنه بدی
هزار پرده دریدی زبان من هر دم
Zameen