Ghazaliyat

غزل شمارهٔ 701–آن خواجه خوش لقا چه دارد

غزل شمارهٔ 702–پرکندگی از نفاق خیزد

غزل شمارهٔ 703–آن کس که ز جان خود نترسد

غزل شمارهٔ 704–آن جا که چو تو نگار باشد

غزل شمارهٔ 705–ای کز تو همه جفا وفا شد

غزل شمارهٔ 706–روزم به عیادت شب آمد

غزل شمارهٔ 707–آن یوسف خوش عذار آمد

That Joseph handsome of cheek has come, that Jesus of the age has come;

غزل شمارهٔ 708–برخیز که ساقی اندر آمد

غزل شمارهٔ 709–جان از سفر دراز آمد

غزل شمارهٔ 710–آن شعله نور می‌خرامد

غزل شمارهٔ 711–امروز نگار ما نیامد

غزل شمارهٔ 712–خوش باش که هر که راز داند

غزل شمارهٔ 713–ساقی زان می که می‌چریدند

غزل شمارهٔ 714–اول نظر ار چه سرسری بود

غزل شمارهٔ 715–اول نظر ار چه سرسری بود

غزل شمارهٔ 716–دیر آمده‌ای سفر مکن زود

غزل شمارهٔ 717–آن کس که به بندگیت آید

غزل شمارهٔ 718–آخر گهر وفا ببارید

غزل شمارهٔ 719–ای اهل صبوح در چه کارید

غزل شمارهٔ 720–از بهر چه در غم و زحیرید

غزل شمارهٔ 721–هر سینه که سیمبر ندارد

غزل شمارهٔ 722–ما مست شدیم و دل جدا شد

غزل شمارهٔ 723–ساقی برخیز کان مه آمد

غزل شمارهٔ 724–گر مایهٔ دهر جان فزا بود

غزل شمارهٔ 725–کس با چو تو یار راز گوید

غزل شمارهٔ 726–شب رفت حریفکان کجایید

غزل شمارهٔ 727–از دلبر ما نشان کی دارد

غزل شمارهٔ 728–دشمن خویشیم و یار آنک ما را می‌کُشد

We are foes to ourselves, and friends to him who slays us; we are drowned in the sea, and the waves of the sea are slaying us.

غزل شمارهٔ 729–اینک آن جویی که چرخ سبز را گردان کند

غزل شمارهٔ 730–اینک آن مرغان که ایشان بیضه‌ها زرین کنند

Behold, those birds which lay golden eggs every morning saddle the swift colt of the skies.

غزل شمارهٔ 731–پیش از آن کاندر جهان باغ و می و انگور بود

غزل شمارهٔ 732–دی میان عاشقان ساقی و مطرب میر بود

غزل شمارهٔ 733–ذره ذره آفتاب عشق دردی خوار باد

غزل شمارهٔ 734–مطربا این پرده زن کز رهزنان فریاد و داد

غزل شمارهٔ 735–دوش آمد پیل ما را باز هندستان به یاد

Last night our elephant remembered India again, in frenzy he was rending the veil of night till dawn.

غزل شمارهٔ 736–گر یکی شاخی شکستم من ز گلزاری چه شد

غزل شمارهٔ 737–نام آن کس بَر که مرده از جمالش زنده شد

غزل شمارهٔ 738–مطربم سرمست شد انگشت بر رق می‌زند

غزل شمارهٔ 739–قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کند

غزل شمارهٔ 740–مشک و عنبر گر ز مشک زلف یارم بو کند

غزل شمارهٔ 741–پنج در چه فایده چون هجر را شش تو کند

غزل شمارهٔ 742–عشق عاشق را ز غیرت نیک دشمن رو کند

غزل شمارهٔ 743–آن زمانی را که چشم از چشم او مخمور بود

غزل شمارهٔ 744–رو ترش کردی مگر دی باده‌ات گیرا نبود

غزل شمارهٔ 745–آمدم تا رو نهم بر خاک پای یار خود

I have come to lay my face in the dust of the Beloved’s feet, I have come to beg pardon for a moment for my actions.

غزل شمارهٔ 746–برنشست آن شاه عشق و دام ظلمت بردرید

غزل شمارهٔ 747–ای طربناکان ز مطرب التماس می‌ کنید

غزل شمارهٔ 748–فخر جمله ساقیانی ساغرت در کار باد

غزل شمارهٔ 749–مست آمد دلبرم تا دل برد از بامداد

غزل شمارهٔ 750–شاد شد جانم که چشمت وعدهٔ احسان نهاد