Zabur-e ʿAjam by Allama Iqbal, in the metre فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)

Part One

ز برون در گذشتم ز درون خانه گفتم

غزل شمارهٔ 6–من اگرچه تیره خاکم دلکیست برگ و سازم

Though dust, and dark as dust, am I, I have a little heart, whereby with vision open as a star I gaze on beauty from afar.

غزل شمارهٔ 7–بصدای درمندی بنوای دلپذیری

With a song of agony, with a sweet, soft melody, to a dying world athirst Lo: life’s flagon I have burst.

غزل شمارهٔ 10–دل دیده ئی که دارم همه لذت نظاره

The eyes and heart that I have take such delight in view – what is my fault if I should carve idols out of rough stone?

غزل شمارهٔ 16–تو باین گمان که شاید سر آستانه دارم

Thinkest Thou that to the threshold I have made this pilgrimage? With the master of the household I have business to engage.

غزل شمارهٔ 36–شب من سحر نمودی که به طلعت آفتابی

Thou didst turn my night to dawning; O Thou sun of presence bright, like the sun Thou art in brightness, light unveiled, most worthy light!

غزل شمارهٔ 38–بجهان دردمندان تو بگو چه کار داری

Tell me this: what is Thy share in this world of pain and care? Knowest Thou the spirit’s smart? Hast Thou an uneaseful heart?

غزل شمارهٔ 42–کف خاکی برگ و سازم برهی فشانم او را

A hand of dust is all I own; I scatter it upon the way, because I hope that on a day it shall ascend to heaven’s throne.

غزل شمارهٔ 50–به تسلئی که دادی نگذاشت کار خود را

In Thy hands I now deliver once again my restless heart; it will never cease from labour for the ease.

غزل شمارهٔ 54–به فغان نه لب گشودم که فغان اثر ندارد

No lament, no sigh I uttered; naught avail laments and sighs; best unspoken, the heart’s sorrow; there be few to sympathize.

غزل شمارهٔ 65–به نگاه آشنائی چو درون لاله دیدم

When the tulip’s heart I viewed with the gaze of certitude, all I saw was ecstasy, sighs, and sobbing bitterly.

بخش 1–به سواد دیدهٔ تو نظر آفریده‌ام من