ZindeRood
Toggle stanza 1
کف خاکی برگ و سازم برهی فشانم او را
1

کف خاکی برگ و سازم برهی فشانم او را

به امید اینکه روزی بفلک رسانم او را

A hand of dust is all I own; I scatter it upon the way, because I hope that on a day it shall ascend to heaven’s throne.

2

چه کنم چه چاره گیرم که ز شاخ علم و دانش

ندمیده هیچ خاری که بدل نشانم او را

What stratagem have I, what art? For on the branch of wisdom’s tree no thorn has ever sprung for me that I might thrust into my heart.

3

دهد آتش جدائی شرر مرا نمودی

به همان نفس بمیرم که فرونشانم او را

The fires of separation give a brief effulgence to my flame, and when I would damp down the same, that very breath I no more live.

4

می عشق و مستی او نرود برون ز خونم

که دل آنچنان ندادم که دگر ستانم او را

Let it not vanish from my vein, the wine and drunkenness of love; I suffer none triumph of my heart, to take it back again.

5

تو به لوح سادهٔ من همه مدعا نوشتی

دگر آنچنان ادب کن که غلط نخوانم او را

Upon the tablets Thou didst write the argument entire and whole; and now, so discipline my soul that I may read the script aright.

6

بحضور تو اگر کس غزلی ز من سراید

چه شود اگر نوازی به همین که دانم او را

If in Thy presence one ghazal I ever made be sung to thee, what would it cost, the courtesy to whisper, ‘Yes, I know him well’?

Sources

Persian text source: Ganjoor