غزل شمارهٔ 41
Poet: Allama Iqbal
Metre: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
Rhyme: یشاست
Poetic form: Ghazal, Qasida, or Qit‘a
Toggle stanza 1بده آندل که مستی های او از بادهٔ خویش است
بده آندل که مستی های او از بادهٔ خویش است
بگیر آندل که از خود رفته و بیگانه اندیش است
Give me the heart whose rapture fine flames from a draught of its own wine, and take the heart that, self-effaced, by alien fancy is embraced.
بده آندل بده آن دل که گیتی را فراگیرد
بگیر این دل بگیر این دل که در بند کم و بیش است
Give me the heart, give me the heart that of the world will have no part; I yield the heart right gladly o’er that is a slave to less and more.
مرا ای صید گیر از ترکش تقدیر بیرون کش
جگر دوزی چه می آید از آن تیری که در کیش است
O draw me forth, Thou huntsman bold, out of fate’s quiver Thou dost hold; except the shaft be put to bow, how shall it lay the quarry low?
نگردد زندگانی خسته از کار جهان گیری
جهانی در گره بستم جهانی دیگری پیش است
This life is ne’er a weary thing while there be worlds for conquering: behold, one world lies bound and tied – into another world I ride.
Sources
Persian text source: Ganjoor