غزل شمارهٔ 10
Poet: Allama Iqbal
Metre: فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)
Toggle stanza 1دل دیده ئی که دارم همه لذت نظاره
دل دیده ئی که دارم همه لذت نظاره
چه گنه اگر تراشم صنمی ز سنگ خاره
The eyes and heart that I have take such delight in view – what is my fault if I should carve idols out of rough stone?
تو به جلوه در نقابی که نگاه بر نتابی
مه من اگر ننالم تو بگو دگر چه چاره
For all Your manifest glory You are veiled – You cannot suffer looks! Tell me, my moon, what is my recourse other than lament?
چه شود اگر خرامی به سرای کاروانی
که متاع ناروانش دلکی است پاره پاره
What harm would come if You strolled by the lodgings of a caravan, whose only unworthy possession is a little, broken heart?
غزلی زدم که شاید به نوا قرارم آید
تب شعله کم نگردد ز گسستن شراره
I sang out a ghazal, hoping that expression would bring relief – the flame does not die down with one spark breaking off.
دل زنده ئی که دادی به حجاب در نسازد
نگهی بده که بیند شرری بسنگ خاره
The living heart You gave me is ill at ease with veils – give me an eye that will see the fire in the rock.
همه پارهٔ دلم را ز سرور او نصیبی
غم خود چسان نهادی به دل هزار پاره
Every piece of my heart shares in the joy it gives – how did You vest Your sorrow in a heart of a thousand pieces?
نکشد سفینه کس به یمی بلند موجی
خطری که عشق بیند بسلامت کناره
High waves never wrecked anyone’s boat in the sea; the danger that love sees lies in the safety of the shore.
به شکوه بی نیازی ز خدایگان گذشتم
صفت مه تمامی که گذشت بر ستاره
With a stately disregard I passed by the lords of the world – like a full moon passing by the stars.
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor