ZindeRood
Toggle stanza 1
من اگرچه تیره خاکم دلکیست برگ و سازم
1

من اگرچه تیره خاکم دلکیست برگ و سازم

به نظارهٔ جمالی چو ستاره دیده بازم

Though dust, and dark as dust, am I, I have a little heart, whereby with vision open as a star I gaze on beauty from afar.

2

بهوای زخمهٔ تو همه نالهٔ خموشم

تو باین گمان که شاید ز نوا فتاده سازم

Praying Thy fingers may caress, unuttered is my heart’s distress; and Thou supposest that maybe my lyre has lost its minstrelsy.

3

به ضمیرم آنچنان کن که ز شعلهٔ نوائی

دلِ خاکیان فروزم دلِ نوریان گدازم

Do Thou so quicken my desire that, with a melody of fire, I may the earthy heart make bright, and wholly melt the heart of light.

4

تب و تاب فطرت ما ز نیازمندی ما

تو خدای بی نیازی نرسی بسوز و سازم

The burning fever of my breed is symptom of my so great need; thou, who art God, and lackest naught, know’st not the anguish in me wrought.

5

به کسی عیان نکردم ز کسی نهان نکردم

غزل آنچنان سرودم که برون فتاد رازم

I never sought to make this plain or keep it hid from any man; my secret has itself displayed, and so my melody was made.

Sources

Persian text source: Ganjoor