غزل شمارهٔ 54
Toggle stanza 1به فغان نه لب گشودم که فغان اثر ندارد
به فغان نه لب گشودم که فغان اثر ندارد
غم دل نگفته بهتر همه کس جگر ندارد
No lament, no sigh I uttered; naught avail laments and sighs; best unspoken, the heart’s sorrow; there be few to sympathize.
چه حرم چه دیر هرجا سخنی ز آشنایی
مگر اینکه کس ز راز من و تو خبر ندارد
In the shrine and in the temple there is love-talk every where, yet through all the world none knoweth this great secret that we share.
چه ندیدنیست اینجا که شرر جهان ما را
نفسی نگاه دارد، نفسی دگر ندارد
Here are things too fine for vision; as the sparks that upward soar guard our world for a brief moment, and the next it is no more.
تو ز راه دیدهٔ ما به ضمیر ما گذشتی
مگر آنچنان گذشتی که نگه خبر ندارد
Coming by the path of seeing Thou didst past into my mind, but so sudden was Thy passing in that hour my eyes were blind.
کس ازین نگین شناسان نگذشت بر نگینم
به تو میسپارم او را که جهان نظر ندارد
They that tell the worth of jewels would not heed my jeweled ring; since the world will not regard it, unto thee my gem I bring.
قدح خرد فروزی که فرنگ داد ما را
همه آفتاب لیکن اثر سحر ندارد
Lo, the goblet mind-illuming that the West hath given me, all the sun’s aglow within it; of the dawn no sign I see.
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor