غزل شمارهٔ 55
Poet: Allama Iqbal
Metre: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
Toggle stanza 1ما که افتندهتر از پرتو ماه آمدهایم
ما که افتندهتر از پرتو ماه آمدهایم
کس چه داند که چسان این همه راه آمدهایم
Tremulous as the moon-light to our far abode we came; and no man knoweth how we trod this road.
با رقیبان سخن از درد دل ما گفتی
شرمسار از اثر ناله و آه آمدهایم
Of our heart’s grief Thou speakest to the watchful spies; we came with lamentation shameful of our sighs.
پرده از چهره برافکن که چو خورشید سحر
بهر دیدار تو لبریز نگاه آمدهایم
Unveil Thy hidden beauty! As the dawning sun all eyes to gaze upon thee early we run.
عزم ما را به یقین پخته ترک ساز که ما
اندرین معرکه بی خیل و سپاه آمدهایم
Confirm our resolution with a stronger faith: We come unhorsed, narmoured to this field of death.
تو ندانی که نگاهی سر راهی چه کند
در حضور تو دعا گفته به راه آمدهایم
What a far gaze may fashion art Thou not aware? So fared we in Thy presence, on our lips a prayer.
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor