غزل شمارهٔ 16
Poet: Allama Iqbal
Metre: فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)
Rhyme: انهدارم
Poetic form: Ghazal, Qasida, or Qit‘a
Toggle stanza 1تو باین گمان که شاید سر آستانه دارم
تو باین گمان که شاید سر آستانه دارم
به طواف خانه کاری بخدای خانه دارم
Thinkest Thou that to the threshold I have made this pilgrimage? With the master of the household I have business to engage.
شرر پریده رنگم مگذر ز جلوهٔ من
که بتاب یک دو آنی تب جاودانه دارم
O deny me not Thy presence, for a wan, pale spark am I that to win a moment’s luster in eternal fever lie.
نکنم دگر نگاهی به رهی که طی نمودم
به سراغ صبح فردا روش زمانه دارم
Never more will I look backward on the road that I have traced; ‘Tis to gain the far to-morrow that, like Time, I forward haste.
یم عشق کشتی من یم عشق ساحل من
نه غم سفینه دارم نه سر کرانه دارم
Lo, love’s ocean is my vessel, and love’s ocean is my strand; for no other ship I hanker, nor desire another land.
شرری فشان ولیکن شرری که وا نسوزد
که هنوز نو نیازم غم آشیانه دارم
Scatter now a spark, but gently, such a spark as will not burn; I am newly fledged to needing, to the nest I would return.
«به امید اینکه روزی به شکار خواهی آمد»
ز کمند شهریاران رم آهوانه دارم
In the far, fond hope that, haply, Thou wilt hunt for me one day, from the spinning noose of princes like a fawn I leapt away.
تو اگر کرم نمائی بمعاشران ببخشم
دو سه جام دلفروزی ز می شبانه دارم
And if Thou wilt be so gracious, I will give these friends of mine a bright glass or two delightful of my night-consoling wine.
Sources
Persian text source: Ganjoor