Ghazaliyat by Urfi, in the metre مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

غزل شمارهٔ 3به دیر آی از حرم صوفی که می برقع گشود اینجا

6 couplets

غزل شمارهٔ 8گرفتم آن که شب در خواب کردم پاسبانش را

6 couplets

غزل شمارهٔ 20به جز ریش بلا مرهم مبادا ریسه ریشان را

6 couplets

غزل شمارهٔ 31دلم در کعبه‌ای رو کرد و همت جوید از دل‌ها

7 couplets

غزل شمارهٔ 166خوش آن محفل که از می گر سرایم رو بسوزاند

6 couplets

غزل شمارهٔ 167نرنجم گر به بالینم مسیحا دیر می‌آید

5 couplets

غزل شمارهٔ 171مرا دردی است که از داروی راحت بیش می‌گردد

6 couplets

غزل شمارهٔ 193سراپای وجودم در محبت ، حال دل دارد

5 couplets

غزل شمارهٔ 203دگر خلوت به عشرت‌خانهٔ خمّار می‌باید

7 couplets

غزل شمارهٔ 210فغان کز سینه دائم آه بی تاثیر می زاید

5 couplets

غزل شمارهٔ 225خرد، دارالشفا و جهل، محنت‌خانه می‌سازد

5 couplets

غزل شمارهٔ 237برهمن کی ره اسلام از بیم و ستم گیرد

5 couplets

غزل شمارهٔ 252ز روی آتش سوزان اگر خاشاک می روید

7 couplets

غزل شمارهٔ 254دم مردن ز شوق آن که یار دلنواز آید

6 couplets

غزل شمارهٔ 259به یادم هرگز آن نخل قد موزون نمی آید

6 couplets

غزل شمارهٔ 261ز شهر دل به گوشم هر نفس فریاد می آید

6 couplets

غزل شمارهٔ 264کسی کو در تب عشق تو نبض خویشتن گیرد

5 couplets

غزل شمارهٔ 267ز ننگ عافیت بازم دل شرمنده می سوزد

4 couplets

غزل شمارهٔ 278دلم در عاشقی با زخم زهر آلود می گردد

5 couplets

غزل شمارهٔ 281بنازم شیشهٔ می را ، که خوش مستانه می گرید

7 couplets

غزل شمارهٔ 284ز صوت بلبل اندر بوستان فرزانه می گرید

5 couplets

غزل شمارهٔ 285فلک سای و غم صهبا،کسی هشیار کی ماند

7 couplets

غزل شمارهٔ 301بسی در کوفتم تا یک خبر از می فروش آمد

7 couplets

غزل شمارهٔ 315کسی کز فقر جوید کام، درویش کی ماند

5 couplets

غزل شمارهٔ 323به داغ کفر و دین در کوچه و بازار می باید

7 couplets

غزل شمارهٔ 328چون با من در سخن آن لعل آتشناک خواهد شد

7 couplets

غزل شمارهٔ 354دلی کز حسن آن گل، در نظر گلزارها دارد

5 couplets

غزل شمارهٔ 369به لب آرام گیر ای جان غمگین یک دمی دیگر

8 couplets

غزل شمارهٔ 383چون آمد جان به لب، زانگونه شد محو تماشایش

5 couplets

غزل شمارهٔ 400بحمدالله که جان دادم بدان تلخی ز بیدادش

5 couplets

غزل شمارهٔ 410دلی دارم که می جوشد ز هر مو چشمهٔ خونش

7 couplets

غزل شمارهٔ 411چو تیر از دل کشم کو شربتی از لعل خندانش

7 couplets

غزل شمارهٔ 429بیا ای درد کز راحت رمیدن آرزو دارم

7 couplets

غزل شمارهٔ 436منم کز بادهٔ عشرت خروشیدن نمی‌دانم

5 couplets

غزل شمارهٔ 438ز معموری به تنگم، جز دل ویران نمی خواهم

8 couplets

غزل شمارهٔ 446به سهو ار توبه از می کردم و دیر مغان بستم

7 couplets

غزل شمارهٔ 448گلی ناچیده بویی ناکشیده زین چمن رفتم

4 couplets

غزل شمارهٔ 453دل و جان بردگی بودند و من افسانه شان کردم

5 couplets

غزل شمارهٔ 455ز بی دردی به امید اجل در عشق مرهونم

6 couplets

غزل شمارهٔ 471کسی کو دلگشا ماند، دلش چون سنگ می بینم

7 couplets

غزل شمارهٔ 476به کوی صید بندان، دوش چون فریاد می کردم

6 couplets

غزل شمارهٔ 481دلی از نقشبندی های عشق آزاد می خواهم

8 couplets

غزل شمارهٔ 496خوش آن مستی که باشد دوست پند آموز و دشمن هم

5 couplets

غزل شمارهٔ 497چه دور است این که نفع از گردش گردون نمی بینم

7 couplets

غزل شمارهٔ 511دلی داریم و ما جمعی پریشان از غم اوییم

4 couplets

غزل شمارهٔ 519خوش آن ساعت که می رفتی و طاقت می رمید از من

5 couplets

غزل شمارهٔ 522دلا رنجی ببر، کز دردمندان می توان بودن

5 couplets

غزل شمارهٔ 527نه رو از ناز می تابد، گه نظاره ماه من

7 couplets

غزل شمارهٔ 536تو ای زاهد برو افسانهٔ باغ ارم بشنو

6 couplets

غزل شمارهٔ 537ز چشم من مجوش ای گریه هنگام وصال او

6 couplets

Ghazaliyat by Urfi, in the metre مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

Poems

غزل شمارهٔ 3–به دیر آی از حرم صوفی که می برقع گشود اینجا

غزل شمارهٔ 8–گرفتم آن که شب در خواب کردم پاسبانش را

غزل شمارهٔ 20–به جز ریش بلا مرهم مبادا ریسه ریشان را

غزل شمارهٔ 31–دلم در کعبه‌ای رو کرد و همت جوید از دل‌ها

غزل شمارهٔ 166–خوش آن محفل که از می گر سرایم رو بسوزاند

غزل شمارهٔ 167–نرنجم گر به بالینم مسیحا دیر می‌آید

غزل شمارهٔ 171–مرا دردی است که از داروی راحت بیش می‌گردد

غزل شمارهٔ 193–سراپای وجودم در محبت ، حال دل دارد

غزل شمارهٔ 203–دگر خلوت به عشرت‌خانهٔ خمّار می‌باید

غزل شمارهٔ 210–فغان کز سینه دائم آه بی تاثیر می زاید

غزل شمارهٔ 225–خرد، دارالشفا و جهل، محنت‌خانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 237–برهمن کی ره اسلام از بیم و ستم گیرد

غزل شمارهٔ 252–ز روی آتش سوزان اگر خاشاک می روید

غزل شمارهٔ 254–دم مردن ز شوق آن که یار دلنواز آید

غزل شمارهٔ 259–به یادم هرگز آن نخل قد موزون نمی آید

غزل شمارهٔ 261–ز شهر دل به گوشم هر نفس فریاد می آید

غزل شمارهٔ 264–کسی کو در تب عشق تو نبض خویشتن گیرد

غزل شمارهٔ 267–ز ننگ عافیت بازم دل شرمنده می سوزد

غزل شمارهٔ 278–دلم در عاشقی با زخم زهر آلود می گردد

غزل شمارهٔ 281–بنازم شیشهٔ می را ، که خوش مستانه می گرید

غزل شمارهٔ 284–ز صوت بلبل اندر بوستان فرزانه می گرید

غزل شمارهٔ 285–فلک سای و غم صهبا،کسی هشیار کی ماند

غزل شمارهٔ 301–بسی در کوفتم تا یک خبر از می فروش آمد

غزل شمارهٔ 315–کسی کز فقر جوید کام، درویش کی ماند

غزل شمارهٔ 323–به داغ کفر و دین در کوچه و بازار می باید

غزل شمارهٔ 328–چون با من در سخن آن لعل آتشناک خواهد شد

غزل شمارهٔ 354–دلی کز حسن آن گل، در نظر گلزارها دارد

غزل شمارهٔ 369–به لب آرام گیر ای جان غمگین یک دمی دیگر

غزل شمارهٔ 383–چون آمد جان به لب، زانگونه شد محو تماشایش

غزل شمارهٔ 400–بحمدالله که جان دادم بدان تلخی ز بیدادش

غزل شمارهٔ 410–دلی دارم که می جوشد ز هر مو چشمهٔ خونش

غزل شمارهٔ 411–چو تیر از دل کشم کو شربتی از لعل خندانش

غزل شمارهٔ 429–بیا ای درد کز راحت رمیدن آرزو دارم

غزل شمارهٔ 436–منم کز بادهٔ عشرت خروشیدن نمی‌دانم

غزل شمارهٔ 438–ز معموری به تنگم، جز دل ویران نمی خواهم

غزل شمارهٔ 446–به سهو ار توبه از می کردم و دیر مغان بستم

غزل شمارهٔ 448–گلی ناچیده بویی ناکشیده زین چمن رفتم

غزل شمارهٔ 453–دل و جان بردگی بودند و من افسانه شان کردم

غزل شمارهٔ 455–ز بی دردی به امید اجل در عشق مرهونم

غزل شمارهٔ 471–کسی کو دلگشا ماند، دلش چون سنگ می بینم

غزل شمارهٔ 476–به کوی صید بندان، دوش چون فریاد می کردم

غزل شمارهٔ 481–دلی از نقشبندی های عشق آزاد می خواهم

غزل شمارهٔ 496–خوش آن مستی که باشد دوست پند آموز و دشمن هم

غزل شمارهٔ 497–چه دور است این که نفع از گردش گردون نمی بینم

غزل شمارهٔ 511–دلی داریم و ما جمعی پریشان از غم اوییم

غزل شمارهٔ 519–خوش آن ساعت که می رفتی و طاقت می رمید از من

غزل شمارهٔ 522–دلا رنجی ببر، کز دردمندان می توان بودن

غزل شمارهٔ 527–نه رو از ناز می تابد، گه نظاره ماه من

غزل شمارهٔ 536–تو ای زاهد برو افسانهٔ باغ ارم بشنو

غزل شمارهٔ 537–ز چشم من مجوش ای گریه هنگام وصال او

غزل شمارهٔ 3به دیر آی از حرم صوفی که می برقع گشود اینجا

غزل شمارهٔ 8گرفتم آن که شب در خواب کردم پاسبانش را

غزل شمارهٔ 20به جز ریش بلا مرهم مبادا ریسه ریشان را

غزل شمارهٔ 31دلم در کعبه‌ای رو کرد و همت جوید از دل‌ها

غزل شمارهٔ 166خوش آن محفل که از می گر سرایم رو بسوزاند

غزل شمارهٔ 167نرنجم گر به بالینم مسیحا دیر می‌آید

غزل شمارهٔ 171مرا دردی است که از داروی راحت بیش می‌گردد

غزل شمارهٔ 193سراپای وجودم در محبت ، حال دل دارد

غزل شمارهٔ 203دگر خلوت به عشرت‌خانهٔ خمّار می‌باید

غزل شمارهٔ 210فغان کز سینه دائم آه بی تاثیر می زاید

غزل شمارهٔ 225خرد، دارالشفا و جهل، محنت‌خانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 237برهمن کی ره اسلام از بیم و ستم گیرد

غزل شمارهٔ 252ز روی آتش سوزان اگر خاشاک می روید

غزل شمارهٔ 254دم مردن ز شوق آن که یار دلنواز آید

غزل شمارهٔ 259به یادم هرگز آن نخل قد موزون نمی آید

غزل شمارهٔ 261ز شهر دل به گوشم هر نفس فریاد می آید

غزل شمارهٔ 264کسی کو در تب عشق تو نبض خویشتن گیرد

غزل شمارهٔ 267ز ننگ عافیت بازم دل شرمنده می سوزد

غزل شمارهٔ 278دلم در عاشقی با زخم زهر آلود می گردد

غزل شمارهٔ 281بنازم شیشهٔ می را ، که خوش مستانه می گرید

غزل شمارهٔ 284ز صوت بلبل اندر بوستان فرزانه می گرید

غزل شمارهٔ 285فلک سای و غم صهبا،کسی هشیار کی ماند

غزل شمارهٔ 301بسی در کوفتم تا یک خبر از می فروش آمد

غزل شمارهٔ 315کسی کز فقر جوید کام، درویش کی ماند

غزل شمارهٔ 323به داغ کفر و دین در کوچه و بازار می باید

غزل شمارهٔ 328چون با من در سخن آن لعل آتشناک خواهد شد

غزل شمارهٔ 354دلی کز حسن آن گل، در نظر گلزارها دارد

غزل شمارهٔ 369به لب آرام گیر ای جان غمگین یک دمی دیگر

غزل شمارهٔ 383چون آمد جان به لب، زانگونه شد محو تماشایش

غزل شمارهٔ 400بحمدالله که جان دادم بدان تلخی ز بیدادش

غزل شمارهٔ 410دلی دارم که می جوشد ز هر مو چشمهٔ خونش

غزل شمارهٔ 411چو تیر از دل کشم کو شربتی از لعل خندانش

غزل شمارهٔ 429بیا ای درد کز راحت رمیدن آرزو دارم

غزل شمارهٔ 436منم کز بادهٔ عشرت خروشیدن نمی‌دانم

غزل شمارهٔ 438ز معموری به تنگم، جز دل ویران نمی خواهم

غزل شمارهٔ 446به سهو ار توبه از می کردم و دیر مغان بستم

غزل شمارهٔ 448گلی ناچیده بویی ناکشیده زین چمن رفتم

غزل شمارهٔ 453دل و جان بردگی بودند و من افسانه شان کردم

غزل شمارهٔ 455ز بی دردی به امید اجل در عشق مرهونم

غزل شمارهٔ 471کسی کو دلگشا ماند، دلش چون سنگ می بینم

غزل شمارهٔ 476به کوی صید بندان، دوش چون فریاد می کردم

غزل شمارهٔ 481دلی از نقشبندی های عشق آزاد می خواهم

غزل شمارهٔ 496خوش آن مستی که باشد دوست پند آموز و دشمن هم

غزل شمارهٔ 497چه دور است این که نفع از گردش گردون نمی بینم

غزل شمارهٔ 511دلی داریم و ما جمعی پریشان از غم اوییم

غزل شمارهٔ 519خوش آن ساعت که می رفتی و طاقت می رمید از من

غزل شمارهٔ 522دلا رنجی ببر، کز دردمندان می توان بودن

غزل شمارهٔ 527نه رو از ناز می تابد، گه نظاره ماه من

غزل شمارهٔ 536تو ای زاهد برو افسانهٔ باغ ارم بشنو

غزل شمارهٔ 537ز چشم من مجوش ای گریه هنگام وصال او