Payam-e Mashriq by Allama Iqbal, in the Qit‘a form

رباعی شمارهٔ 151–میان لاله و گل آشیان گیر

Nestle among the blooms, where flowers reside —

رباعی شمارهٔ 152–بجان من که جان نقش تن انگیخت

By my soul, which shaped the body's guise —

رباعی شمارهٔ 153–به گوشم آمد از خاک مزاری

From the soil of a grave, a whisper reached my ear —

رباعی شمارهٔ 154–مشو نومید ازین مشت غباری

Despair not in this handful of dust (Man), though it seems frail —

رباعی شمارهٔ 155–جهان رنگ و بو فهمیدنی هست

The world of hue and fragrance is yours to discern —

رباعی شمارهٔ 156–تو می گوئی که من هستم خدا نیست

You claim that I exist, and God does not preside —

رباعی شمارهٔ 157–بساطم خالی از مرغ کباب است

I have no roasted fowl on which to sup; no mirror-shining wine is in my cup;

رباعی شمارهٔ 158–رگ مسلم ز سوز من تپید است

The Muslim's veins have throbbed with my fire —

رباعی شمارهٔ 159–بحرف اندر نگیری لامکانرا

The boundless can't be captured in mere phrase —

رباعی شمارهٔ 160–بهر دل عشق رنگ تازه بر کرد

Love appears in each heart with hues anew —

رباعی شمارهٔ 161–هنوز از بند آب و گل نرستی

Still bound by water and clay's constraint —

رباعی شمارهٔ 162–مرا ذوق سخن خون در جگر کرد

The passion for words has bled my core —

رباعی شمارهٔ 163–گریز آخر ز عقل ذوفنون کرد

At last from subtle reason he has fled; His self-willed heart knew passion, and it bled;

The Freedom of the Sea

بخش 24–آزادی بحر

Trifles - How nice a thing it were

بخش 15–چه خوش بودی اگر مرد نکویی