باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1201خاک با این رتبه تمکین، جناب آدمی است

غزل شمارهٔ 1202هر دلی کز زلف جانان سر برآرد کشتنی است

غزل شمارهٔ 1203تا نپوشیده است روی خال را خط دیدنی است

غزل شمارهٔ 1204زیر پای سرو چون آب روان غلطیدنی است

غزل شمارهٔ 1205مدتی شد کز حدیث اهل دل گوشم تهی است

غزل شمارهٔ 1206بی محابا در میان نازکش انداخت دست

غزل شمارهٔ 1207دل به نور شمع نتوان در گذار باد بست

غزل شمارهٔ 1208هر که دل در غمزه خونریز آن جلاد بست

غزل شمارهٔ 1209دل ز وصل دوست طرف آن چشم خون آلود بست

غزل شمارهٔ 1210خط مشکین تو نقش تازه ای بر کار بست

غزل شمارهٔ 1211بس که از زهر شکایت لب دل افگار بست

غزل شمارهٔ 1212هاله گرد ماه رخسارش خط شبرنگ بست؟

غزل شمارهٔ 1213محتسب از عاجزی دست سبوی باده بست

غزل شمارهٔ 1214بهر قتل ما کمر آن حسن بی اندازه بست

غزل شمارهٔ 1215وقت آن کس خوش که لب را بر لب پیمانه بست

غزل شمارهٔ 1216تا فشاندم دست بر دنیا جهان آمد به دست

غزل شمارهٔ 1217نیست جز غفلت مرا از عمر بی حاصل به دست

غزل شمارهٔ 1218جای خود وا می کنند اهل صفا بر روی دست

غزل شمارهٔ 1219سرنزد از بلبلم هر چند دستانی درست

غزل شمارهٔ 1220عشق بالا دست بر خاک از وجود ما نشست

غزل شمارهٔ 1221تا عرق از می بر آن رخسار جان پرور نشست

غزل شمارهٔ 1222وقت آن کس خوش که با مینای می خرم نشست

غزل شمارهٔ 1223دل به خون در انتظار وعده جانان نشست

غزل شمارهٔ 1224ریخت در دل سینه من هر که را مینا شکست

غزل شمارهٔ 1225تا به طرف سر کلاه آن شوخ بی پروا شکست

غزل شمارهٔ 1226خط سنگین دل بهای لعل جانان را شکست

غزل شمارهٔ 1227پشتم از بار گنه بر یکدگر خواهد شکست

غزل شمارهٔ 1228زلف یار از جلوه خط پریشانی شکست

غزل شمارهٔ 1229باده خون مرده را ریحان کند در زیر پوست

غزل شمارهٔ 1230چون شود فربه، نماند روح پنهان زیر پوست

غزل شمارهٔ 1231ذره تا خورشید دارد چشم بر انعام دوست

غزل شمارهٔ 1232شکوه ام آتش زبان گردیده است از خوی دوست

غزل شمارهٔ 1233تیغ بر خورشید خواباند خم ابروی دوست

غزل شمارهٔ 1234توبه نتوان کرد از می تا شراب ناب هست

غزل شمارهٔ 1235حسن را در هر لباسی دیده بان در کار هست

غزل شمارهٔ 1236جز پریشان خاطری در عالم ایجاد چیست؟

غزل شمارهٔ 1237بادپیمایی مسلسل همچو آب از بهر چیست؟

غزل شمارهٔ 1238جان عاشق قدر داغ و درد می‌داند که چیست

غزل شمارهٔ 1239شوق چون ریگ روان منزل نمی داند که چیست

غزل شمارهٔ 1240حسن بی پروا ز شور عندلیبان فارغ است

غزل شمارهٔ 1241دیده های شرمگین، دیدن نمی داند که چیست

غزل شمارهٔ 1242حسن قدر دیده تر را چه می داند که چیست

غزل شمارهٔ 1243معنی توفیق غیر از همت مردانه چیست؟

غزل شمارهٔ 1244شمع فانوس خیال آسمان پیداست کیست

غزل شمارهٔ 1245عارض او در نقاب از دیده گستاخ کیست؟

غزل شمارهٔ 1246چهره خورشید زرد از درد بی زنهار کیست؟

غزل شمارهٔ 1247زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی کیست؟

غزل شمارهٔ 1248نیست چشمی کز فروغ روی او پر آب نیست

غزل شمارهٔ 1249در حقیقت پرتو منت کم از سیلاب نیست

غزل شمارهٔ 1250سنگ راهی شوق را چون چشم سنگین خواب نیست