غزلیات

غزل شمارهٔ 401–اندرآ ای مه که بی‌تو ماه را استاره نیست

غزل شمارهٔ 402–نقش‌بند جان که جان‌ها جانب او مایلست

غزل شمارهٔ 403–گر تو پنداری به حسن تو نگاری هست نیست

غزل شمارهٔ 404–هله ای آنک بخوردی سحری باده که نوشت

غزل شمارهٔ 405–به خدا کت نگذارم که روی راه سلامت

غزل شمارهٔ 406–چند گویی که: «چه چاره‌ست و مرا درمان چیست؟»

غزل شمارهٔ 407–چَشْمِ پُرنور که مَسْتِ نَظَرِ جانان است

غزل شمارهٔ 408–آن شنیدی که خضر تخته کشتی بشکست

غزل شمارهٔ 409–تا نَلَغْزی کِه زِ خون، راهِ پَس و پیش‌، تَر اَسْت

Mind you do not slip, for the road behind and ahead is wet with blood; man-robbers are nowadays more numerous than gold-robbers.

غزل شمارهٔ 410–دوش آمد بَرِ من آنکه شب افروز منست

غزل شمارهٔ 411–عجب ای ساقی جان مطرب ما را چه شدست

غزل شمارهٔ 412–آنک بی‌باده کند جان مرا مست کجاست

غزل شمارهٔ 413–من نشستم ز طلب وین دل پیچان ننشست

غزل شمارهٔ 414–روز و شب خدمت تو بی‌سر و بی‌پا چه خوشست

غزل شمارهٔ 415–تشنه بر لب جو بین که چه در خواب شدست

غزل شمارهٔ 416–مطرب و نوحه‌گرِ عاشق و شوریده خوش است

غزل شمارهٔ 417–من پری زاده‌ام و خواب ندانم که کجاست

غزل شمارهٔ 418–سر مپیچان و مجنبان که کنون نوبت توست

غزل شمارهٔ 419–بوسه‌ای داد مرا دلبر عیار و برفت

غزل شمارهٔ 420–ذوق روی ترشش بین که ز صد قند گذشت

غزل شمارهٔ 421–ساقیا این می از انگور کدامین پُشته‌ست

غزل شمارهٔ 422–ای که رویت چو گل و زلف تو چون شمشادست

غزل شمارهٔ 423–مگر این دم سر آن زلف پریشان شده است

Has perchance this instant the tip of that tress become scattered? For such a Tartar musk has become amber-diffusing.

غزل شمارهٔ 424–دلبری و بی‌دلی اسرار ماست

غزل شمارهٔ 425–عاشقان را جست و جو از خویش نیست

غزل شمارهٔ 426–غیر عشقت راه بین جستیم نیست

غزل شمارهٔ 427–در دل و جان خانه کردی عاقبت

غزل شمارهٔ 428–این چنین پابند جان میدان کیست

غزل شمارهٔ 429–عاشقی و بی‌وفایی کار ماست

غزل شمارهٔ 430–گُم شدن در گُم شدن دینِ منست

غزل شمارهٔ 431–عشوه دشمن بخوردی عاقبت

غزل شمارهٔ 432–این چنین پابند جان میدان کیست

غزل شمارهٔ 433–اندر این جمع شررها ز کجاست

غزل شمارهٔ 434–هم به بر این بت زیبا خوشکست

غزل شمارهٔ 435–هر که بالا‌ست مر او را چه غم است؟

غزل شمارهٔ 436–گفتا که کیست بر در گفتم کمین غلامت

He said, “Who is at the door?” I said, “Your humble slave.” He said, “What is your business?” I said, “Lord, to greet you.”

غزل شمارهٔ 437–هر جور که‌ز تو آید بر خود نهم غرامت

غزل شمارهٔ 438–هر دم سلامْ آرد کاین نامه از فلان‌ست

غزل شمارهٔ 439–بگذشت روز با تو جانا به صد سعادت

غزل شمارهٔ 440–امروز شهر ما را صد رونق‌ست و جانست

غزل شمارهٔ 441–بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست

Show your face, for the orchard and rosegarden are my desire; open your lips, for abundant sugar is my desire.

غزل شمارهٔ 442–بر عاشقان فریضه بوَد جستجوی دوست

غزل شمارهٔ 443–از دل به دل برادر گویند روزنی‌ست

غزل شمارهٔ 444–ساقی بیار باده که ایام بس خوشست

غزل شمارهٔ 445–این طرفه آتشی که دمی برقرار نیست

غزل شمارهٔ 446–گر چپ و راست طعنه و تشنیع بیهده‌ست

Though from left and right there is useless criticism and vilification, that man who has lost his heart turns not away from Love.

غزل شمارهٔ 447–ای گل تو را اگر چه که رخسار نازکست

غزل شمارهٔ 448–امروز روز نوبت دیدار دلبرست

غزل شمارهٔ 449–جانا جمال روح بسی خوب و بافرست

My soul, spiritual beauty is passing fair and glorious, yet your own beauty and loveliness is something beside.

غزل شمارهٔ 450–از بامداد روی تو دیدن حیات ماست