غزل شمارهٔ 430
Toggle stanza 1گُم شدن در گُم شدن دینِ منست
11
گُم شدن در گُم شدن دینِ منست
نیستی در هست آیینِ منست
22
تا پیاده میروم دَر کویِ دوست
سبزْ خِنگِ چرخ دَر زینِ منست
33
چون به یک دَم صَد جهان واپَس کنم
بنگرم، گامِ نَخُستینِ منست
44
من چرا گِردِ جهان گَردَم چو دوست
دَر میانِ جانِ شیرینِ منست
55
شمسِ تبریزی که فَخرِ اولیاست
«سینِ» دَندانهاش «یاسینِ» منست