غزلیات

غزل شمارهٔ 2851–شب و روز آن نکوتر که به پیش یار باشی

غزل شمارهٔ 2852–چو یقین شده‌ست دل را که تو جان جان جانی

Since it has become certain to my heart that you are the soul of the soul of the soul, open the door of grace, for you are the stay of a hundred worlds.

غزل شمارهٔ 2853–تو ز عشق خود نپرسی که چه خوب و دلربایی

غزل شمارهٔ 2854–برسید لک لک جان که بهار شد کجایی

غزل شمارهٔ 2855–هله ای دلی که خفته تو به زیر ظل مایی

غزل شمارهٔ 2856–صنما چگونه گویم که تو نور جان مایی

غزل شمارهٔ 2857–چه جمال جان فزایی که میان جان مایی

غزل شمارهٔ 2858–صنما تو همچو آتش قدح مدام داری

غزل شمارهٔ 2859–برو ای عشق که تا شحنه خوبان شده‌ای

Go, love, for you have become the most perfect of the lovely ones; you have smitten the necks of penitence and the penitent.

غزل شمارهٔ 2860–هست در حلقه ما حلقه ربایی عجبی

غزل شمارهٔ 2861–چند روز است که شطرنج عجب می‌بازی

غزل شمارهٔ 2862–هله هشدار که با بی‌خبران نستیزی

غزل شمارهٔ 2863–وقت آن شد که بدان روح فزا آمیزی

غزل شمارهٔ 2864–به شکرخنده اگر می‌ببرد دل ز کسی

غزل شمارهٔ 2865–در رخ عشق نگر تا به صفت مرد شوی

Gaze on the cheeks of love that you may gain the attributes of true men; sit not with the cold ones so you will not be chilled by their breath.

غزل شمارهٔ 2866–گر گریزی به ملولی ز من سودایی

غزل شمارهٔ 2867–نیستی عاشق ای جلف شکم خوار گدای

غزل شمارهٔ 2868–در دلت چیست عجب که چو شکر می‌خندی

غزل شمارهٔ 2869–هست اندر غم تو دلشده دانشمندی

غزل شمارهٔ 2870–ای دریغا در این خانه دمی بگشودی

غزل شمارهٔ 2871–به دغل کی بگزیند دل یارم یاری

غزل شمارهٔ 2872–مرغ اندیشه که اندر همه دل‌ها بپری

غزل شمارهٔ 2873–رو رو ای جان سبک خیز غریب سفری

Go, nimble-rising soul go on a strange journey to the sea of meanings, for you are a precious pearl.

غزل شمارهٔ 2874–سحری کرد ندایی عجب آن رشک پری

غزل شمارهٔ 2875–نی تو شکلی دگری سنگ نباشی تو زری

غزل شمارهٔ 2876–شکنی شیشه مردم گرو از من گیری

غزل شمارهٔ 2877–بر یکی بوسه حقستت که چنان می‌لرزی

غزل شمارهٔ 2878–هله تا ظن نبری کز کف من بگریزی

غزل شمارهٔ 2879–ننگ هر قافله در شش دره ابلیسی

غزل شمارهٔ 2880–به حق و حرمت آنکه همگان را جانی

By the right and sanctity of that, that you are the soul of all men, fill a cup with that whose description you know well.

غزل شمارهٔ 2881–گر تو ما را به جفای صنمان ترسانی

غزل شمارهٔ 2882–تیغ را گر تو چو خورشید دمی رنده زنی

غزل شمارهٔ 2883–چه حریصی که مرا بی‌خور و بی‌خواب کنی

غزل شمارهٔ 2884–به شکرخنده بتا نرخ شکر می‌شکنی

غزل شمارهٔ 2885–هله آن به که خوری این می و از دست روی

غزل شمارهٔ 2886–اگر امشب بر من باشی و خانه نروی

غزل شمارهٔ 2887–بده ای کف تو را قاعده لطف افزایی

غزل شمارهٔ 2888–به شکرخنده اگر می‌ببرد جان ز کسی

غزل شمارهٔ 2889–ای که تو چشمه حیوان و بهار چمنی

غزل شمارهٔ 2890–سخن تلخ مگو ای لب تو حلوایی

غزل شمارهٔ 2891–هر کی از نیستی آید به سوی او خبری

غزل شمارهٔ 2892–ای شه جاودانی وی مه آسمانی

غزل شمارهٔ 2893–قدر غم گر چشم سر بگریستی

غزل شمارهٔ 2894–با چنین رفتن به منزل کی رسی

With such a gait, when will you reach the station? With such a habit, how will you gain the goal?

غزل شمارهٔ 2895–چاره‌ای کو بهتر از دیوانگی

غزل شمارهٔ 2896–قره العین منی ای جان بلی

غزل شمارهٔ 2897–بوی باغ و گلستان آید همی

غزل شمارهٔ 2898–هر دم ای دل سوی جانان می‌روی

غزل شمارهٔ 2899–بار دیگر عزم رفتن کرده‌ای

Once more you have resolved to go, once more you have made your heart like iron.

غزل شمارهٔ 2900–بوی مشکی در جهان افکنده‌ای