غزل شمارهٔ 2881
شاعر: رومی
Toggle stanza 1گر تو ما را به جفای صنمان ترسانی
11
گر تو ما را به جفای صنمان ترسانی
شکم گرسنگان را تو به نان ترسانی
22
و به دشنام بتم آیی و تهدید دهی
مردگان را بنشانی و به جان ترسانی
33
ور به مجنون سقطی از لب لیلی آری
همچو مخمورکش از رطل گران ترسانی
44
من که چون دیگ بر آتش ز تبش خشک لبم
گوش آنم کم از آن چرب زبان ترسانی
55
گرگ هجران پی من کرد و مرا ننگ آورد
گرگ ترسد نه من ار تو به شبان ترسانی
66
بادهای گر تو ز تلخی ویم بیم دهی
سادهای گر مگسان را تو بخوان ترسانی
77
پاکبازند و مقامر که در این جا جمعند
نیست تاجر که تو او را به زیان ترسانی
88
چون خیالات لطیفند نه خونند و نه گوشت
که تو تیری بزنی یا به کمان ترسانی