غزلیات

غزل شمارهٔ 2801–عاشقان را آتشی وآنگه چه پنهان آتشی

غزل شمارهٔ 2802–آخر ای دلبر تو ما را می‌نجویی اندکی

غزل شمارهٔ 2803–ساقیا شد عقل‌ها هم خانه دیوانگی

غزل شمارهٔ 2804–چون تو آن روبند را از روی چون مه برکنی

غزل شمارهٔ 2805–ای خوشا عیشی که باشد ای خوشا نظاره‌ای

What a joyous pleasure it will be, what a charming spectacle, when such a part returns to the source of the source!

غزل شمارهٔ 2806–آه کان سایه خدا گوهردلی پرمایه‌ای

غزل شمارهٔ 2807–گشت جان از صدر شمس الدین یکی سوداییی

غزل شمارهٔ 2808–گرچه در مستی خسی را تو مراعاتی کنی

غزل شمارهٔ 2809–ساخت بغراقان به رسم عید بغراقانیی

غزل شمارهٔ 2810–ای بداده دیده‌های خلق را حیرانیی

غزل شمارهٔ 2811–از هوای شمس دین بنگر تو این دیوانگی

غزل شمارهٔ 2812–ای دهان آلوده جانی از کجا می خورده‌ای

غزل شمارهٔ 2813–اقتلونی یا ثقاتی ان فی قتلی حیاتی

غزل شمارهٔ 2814–خنک آن دم که به رحمت سر عشاق بخاری

Happy the moment when with compassion you scratch the head of lovers, happy the moment when from autumn arises the wind of spring.

غزل شمارهٔ 2815–بمشو همره مرغان که چنین بی‌پر و بالی

غزل شمارهٔ 2816–که شکیبد ز تو ای جان که جگرگوشه جانی

غزل شمارهٔ 2817–مکن ای دوست نشاید که بخوانند و نیایی

غزل شمارهٔ 2818–صنما چونک فریبی همه عیار فریبی

غزل شمارهٔ 2819–اگر او ماه منستی شب من روز شدستی

غزل شمارهٔ 2820–چو به شهر تو رسیدم تو ز من گوشه گزیدی

When I reached your city you withdrew into a corner from me; when I left your city you did not give me a good-bye glance.

غزل شمارهٔ 2821–تو ز هر ذره وجودت بشنو ناله و زاری

غزل شمارهٔ 2822–تو فقیری تو فقیری تو فقیر ابن فقیری

غزل شمارهٔ 2823–ز کجایی ز کجایی هله ای مجلس سامی

غزل شمارهٔ 2824–مه ما نیست منور تو مگر چرخ درآیی

غزل شمارهٔ 2825–مثل ذره روزن همگان گشته هوایی

غزل شمارهٔ 2826–همه چون ذره روزن ز غمت گشته هوایی

غزل شمارهٔ 2827–بده ای دوست شرابی که خدایی است خدایی

غزل شمارهٔ 2828–خبری است نورسیده تو مگر خبر نداری

Tidings are newly arrived—do you perhaps have no news of it? The envious heart has turned to blood; perhaps you have no heart.

غزل شمارهٔ 2829–تو نفس نفس بر این دل هوسی دگر گماری

غزل شمارهٔ 2830–هله پاسبان منزل تو چگونه پاسبانی

Ho, watchman of the dwelling, what sort of watchman are you? For the night-thief secretly carries off all our baggage.

غزل شمارهٔ 2831–چو نماز شام هر کس بنهد چراغ و خوانی

غزل شمارهٔ 2832–صنما چنان لطیفی که به جان ما درآیی

O idol, you are so subtle that you enter into our soul; O idol, by the right of your grace, pray enter amongst us.

غزل شمارهٔ 2833–سوی باغ ما سفر کن بنگر بهار باری

غزل شمارهٔ 2834–به مبارکی و شادی بستان ز عشق جامی

غزل شمارهٔ 2835–ز گزاف ریز باده که تو شاه ساقیانی

غزل شمارهٔ 2836–به چه روی پشت آرم به کسی که از گزینی

غزل شمارهٔ 2837–هله عاشقان بشارت که نماند این جدایی

غزل شمارهٔ 2838–صفت خدای داری چو به سینه‌ای درآیی

You have the attribute of God; when you enter any breast, you display from that breast the glow of Mount Sinai.

غزل شمارهٔ 2839–بکشید یار گوشم که تو امشب آن مایی

غزل شمارهٔ 2840–منگر به هر گدایی که تو خاص از آن مایی

غزل شمارهٔ 2841–به خدا کسی نجنبد چو تو تن زنی نجنبی

غزل شمارهٔ 2842–بت من ز در درآمد به مبارکی و شادی

غزل شمارهٔ 2843–هله ای پری شب رو که ز خلق ناپدیدی

غزل شمارهٔ 2844–تو کیی در این ضمیرم که فزونتر از جهانی

غزل شمارهٔ 2845–بت من به طعنه گوید چه میان ره فتادی

My idol scolds, saying, “Why have you fallen in the middle of the road?” Idol, why should I not fall from such a wine as you have given me?

غزل شمارهٔ 2846–چو مرا ز عشق کهنه صنما به یاد دادی

غزل شمارهٔ 2847–دل بی‌قرار را گو که چو مستقر نداری

غزل شمارهٔ 2848–سحر است خیز ساقی بکن آنچ خوی داری

غزل شمارهٔ 2849–ز بهار جان خبر ده هله ای دم بهاری

غزل شمارهٔ 2850–ز غم تو زار زارم هله تا تو شاد باشی