غزل شمارهٔ 2878
Toggle stanza 1هله تا ظن نبری کز کف من بگریزی
11
هله تا ظن نبری کز کف من بگریزی
حیله کم کن نگذارم که به فن بگریزی
22
جان شیرین تو در قبضه و در دست من است
تن بیجان چه کند گر تو ز تن بگریزی
33
گر همه زهرم با خوی منت باید ساخت
پس تو پروانه نه ای گر ز لگن بگریزی
44
چون کدو بیخبری زین که گلویت بستم
بستم و میکشمت چون ز رسن بگریزی
55
بلبلان و همه مرغان خوش و شاد از چمنند
جغد و بوم و جعلی گر ز چمن بگریزی
66
چون گرفتار منی حیله میندیش آن به
که شوی مرده و در خلق حسن بگریزی
77
تو که قاف نهای گر چو که از جا بروی
تو زر صاف نهای گر ز شکن بگریزی
88
جان مردان همه از جان تو بیزار شوند
چون مخنث اگر از خوب ختن بگریزی
99
تو چو نقشی نرهی از کف نقاش مکوش
وثنی چون ز کف کلک و شمن بگریزی
1010
من تو را ماه گرفتم هله خورشید توی
در خسوفی گر از این برج و بدن بگریزی
1111
تو ز دیوی نرهی گر ز سلیمان برمی
وز غریبی نرهی چون ز وطن بگریزی
1212
نه خمش کن که مرا با تو هزاران کار است
خود سهیلت نهلد تا ز یمن بگریزی