غزلیات

غزل شمارهٔ 2351–دیدی که چه کرد آن یگانه

غزل شمارهٔ 2352–یک جام ز صد هزار جان به

غزل شمارهٔ 2353–جان آمده در جهان ساده

غزل شمارهٔ 2354–ای بی تو حیات‌ها فسرده

غزل شمارهٔ 2355–ای دوش ز دست ما رهیده

غزل شمارهٔ 2356–ماییم قدیم عشق باره

غزل شمارهٔ 2357–ای گشته دلت چو سنگ خاره

Your heart has become like granite rock, and what can be done with granite rock?

غزل شمارهٔ 2358–ماییم و دو چشم و جان خیره

غزل شمارهٔ 2359–آن سفره بیار و در میان نه

غزل شمارهٔ 2360–ای نقد تو را زکات نسیه

غزل شمارهٔ 2361–ای روز مبارک و خجسته

غزل شمارهٔ 2362–ای دو چشمت جاودان را نکته‌ها آموخته

غزل شمارهٔ 2363–ای ز هندستان زلفت رهزنان برخاسته

غزل شمارهٔ 2364–ای ز هجرانت زمین و آسمان بگریسته

غزل شمارهٔ 2365–ای ز گلزار جمالت یاسمن پا کوفته

غزل شمارهٔ 2366–ای سراندازان همه در عشق تو پا کوفته

غزل شمارهٔ 2367–تا چه عشق است آن صنم را با دل پرخون شده

غزل شمارهٔ 2368–ای به میدان‌های وحدت گوی شاهی باخته

غزل شمارهٔ 2369–چشم بگشا جان‌ها بین از بدن بگریخته

غزل شمارهٔ 2370–این چه باد صرصر است از آسمان پویان شده

What is this hurricane blowing along from heaven? Hundreds of thousands of ships staggering and reeling before it.

غزل شمارهٔ 2371–کی بود خاک صنم با خون ما آمیخته

غزل شمارهٔ 2372–هله بحری شو و در رو مکن از دور نظاره

Ha, to and enter the sea; do not look on from afar, for the pearl is in the depths of the sea, the foam on the shore.

غزل شمارهٔ 2373–مشنو حیلت خواجه هله ای دزد شبانه

غزل شمارهٔ 2374–هله صیاد نگویی که چه دام است و چه دانه

غزل شمارهٔ 2375–سوی اطفال بیامد به کرم مادر روزه

غزل شمارهٔ 2376–صنما از آنچ خوردی بهل اندکی به ما ده

غزل شمارهٔ 2377–ای خداوند یکی یار جفاکارش ده

غزل شمارهٔ 2378–صد خمار است و طرب در نظر آن دیده

غزل شمارهٔ 2379–بده آن باده جانی، که چنانیم همه

Give that spirited wine, for we are all in such a state that we cannot tell wine from cup, head from foot.

غزل شمارهٔ 2380–پیش جوش عفو بی‌حد تو شاه

غزل شمارهٔ 2381–عشق بین با عاشقان آمیخته

غزل شمارهٔ 2382–ای بخاری را تو جان پنداشته

غزل شمارهٔ 2383–عشق تو از بس کشش جان آمده

غزل شمارهٔ 2384–جسته‌اند دیوانگان از سلسله

غزل شمارهٔ 2385–روز ما را دیگران را شب شده

غزل شمارهٔ 2386–قرابه‌بازِ دانا هش‌دار آبگینه

غزل شمارهٔ 2387–پیغام زاهدان را کآمد بلای توبه

غزل شمارهٔ 2388–این جا کسی‌ست پنهان دامان من گرفته

غزل شمارهٔ 2389–در خانه دل ای جان آن کیست ایستاده؟

O soul, who is that standing in the house of the heart? Who may be on the royal throne but the king and the prince?

غزل شمارهٔ 2390–آن آتشی که داری در عشق صاف و ساده

غزل شمارهٔ 2391–بازآمد آن مغنی با چنگ سازکرده

غزل شمارهٔ 2392–ای کهربای عشقت دل را به خود کشیده

غزل شمارهٔ 2393–برجه ز خواب و بنگر صبحی دگر دمیده

غزل شمارهٔ 2394–از بس که مطرب دل از عشق کرد ناله

غزل شمارهٔ 2395–دیدم نگار خود را می‌گشت گرد خانه

I saw my sweetheart wandering about the house; he had taken a rebec and was playing a melody.

غزل شمارهٔ 2396–ای پاک از آب و از گل پایی در این گلم نه

غزل شمارهٔ 2397–ای گرد عاشقانت از رشک تخته بسته

غزل شمارهٔ 2398–آن دم که در رباید باد از رخ تو پرده

غزل شمارهٔ 2399–ای از تو من برسته ای هم توام بخورده

I am sprung from you and likewise you have devoured me, I melt in you since through you I froze.

غزل شمارهٔ 2400–گل را نگر ز لطف سوی خار آمده