غزل شمارهٔ 2367
شاعر: رومی
Toggle stanza 1تا چه عشق است آن صنم را با دل پرخون شده
11
تا چه عشق است آن صنم را با دل پرخون شده
هر زمان گوید که چونی ای دل بیچون شده
22
دم به دم او کف خود را از دلم پرخون کند
تا ز دست دست او خون دلم جیحون شده
33
نام عاشق بر من و او را ز من خود صبر نیست
عشق معشوقم ز حد عشق من افزون شده
44
چونک کردم رو به بالا من بدیدم یک مهی
فتنه خورشید گشته آفت گردون شده
55
ذرهها اندر هوا و قطرهها در بحرها
در دماغ عاشقانش باده و افیون شده
66
واعظ عقل اندرآمد من نصیحت کردمش
خیز مجلس سرد کردی ای چو افلاطون شده
77
پیش شمس الدین تبریزی برو کز رحمتش
مردگان کهنه بینی عاشق و مجنون شده