غزلیات

غزل شمارهٔ 2401–ای صد هزار خرمن‌ها را بسوخته

غزل شمارهٔ 2402–باده بده ساقیا عشوه و بادم مده

غزل شمارهٔ 2403–ساقی جان غیر آن رطل گرانم مده

غزل شمارهٔ 2404–ای مه و ای آفتاب پیش رخت مسخره

غزل شمارهٔ 2405–ای همه منزل شده از تو ره بی‌رهه

غزل شمارهٔ 2406–ایا دلی چو صبا ذوق صبح‌ها دیده

غزل شمارهٔ 2407–زهی لواء و علم لا اله الا الله

غزل شمارهٔ 2408–چو آفتاب برآمد ز قعر آب سیاه

The sun has risen from the depths of the water, hear L¯a il¯aha illa ’ll¯ah from every mote.

غزل شمارهٔ 2409–که بوده است تو را دوش یار و همخوابه

غزل شمارهٔ 2410–مقام خلوت و یار و سماع و تو خفته

غزل شمارهٔ 2411–دلم چو دیده و تو چون خیال در دیده

غزل شمارهٔ 2412–چو مست روی توام ای حکیم فرزانه

Since I am intoxicated with your face, learned sage, gaze on me with those intoxicated eyes.

غزل شمارهٔ 2413–عجب دلی که به عشق بت است پیوسته

غزل شمارهٔ 2414–ز لقمه‌ای که بشد دیده تو را پرده

غزل شمارهٔ 2415–تو دیده گشته و ما را بکرده نادیده

غزل شمارهٔ 2416–برو برو که به بز لایق است بزغاله

غزل شمارهٔ 2417–خلاصه دو جهان است آن پری چهره

غزل شمارهٔ 2418–ای جان ای جان فی ستر الله

غزل شمارهٔ 2419–خوش بود فرش تن نور دیده

غزل شمارهٔ 2420–آمد آمد نگار پوشیده

غزل شمارهٔ 2421–مطرب جان‌های دل برده

غزل شمارهٔ 2422–رخ نفسی بر رخ این مست نه

For a moment lay your cheek on the cheek of this drunkard, for a moment put behind your war and cruelty.

غزل شمارهٔ 2423–یا رشا فدیته من زمن رایته

غزل شمارهٔ 2424–هل طربا لعاشق وافقه زمانه

غزل شمارهٔ 2425–طوبی لمن آواه سر فؤاده

غزل شمارهٔ 2426–فدیتتک یا ستی الناسیه

غزل شمارهٔ 2427–گر باغ از او واقف بدی از شاخ تر خون آمدی

غزل شمارهٔ 2428–فصل بهاران شد ببین بستان پر از حور و پری

غزل شمارهٔ 2429–ای در طواف ماه تو ماه و سپهر مشتری

Circumambulating about your moon, the moon and sky and Jupiter, the sun and hooplike sphere come into your sphere—

غزل شمارهٔ 2430–ای آن که بر اسب بقا از دیر فانی می‌روی

غزل شمارهٔ 2431–این عشق گردان کو به کو بر سر نهاده طبله‌ای

غزل شمارهٔ 2432–ای رونق هر گلشنی وی روزن هر خانه‌ای

غزل شمارهٔ 2433–ای آنک اندر باغ جان آلاجقی برساختی

غزل شمارهٔ 2434–از دار ملک لم یزل ای شاه سلطان آمدی

غزل شمارهٔ 2435–من دوش دیدم سر دل اندر جمال دلبری

غزل شمارهٔ 2436–ای یار اگر نیکو کنی اقبال خود صدتو کنی

غزل شمارهٔ 2437–ای یوسفِ خوش‌نام هی! در ره میا بی‌همرهی

Beware, Joseph of the fair name, come not on the road without a fellow traveler; break not away from the Jacob of wisdom lest you fall into a well.

غزل شمارهٔ 2438–دزدید جمله رخت ما لولی و لولی زاده‌ای

غزل شمارهٔ 2439–دامن کشانم می‌کِشد در بتکده عَیّاره‌ای

غزل شمارهٔ 2440–ای آفتاب سرکشان با کهکشان آمیختی

غزل شمارهٔ 2441–آخر مراعاتی بکن مر بی‌دلان را ساعتی

غزل شمارهٔ 2442–بانگی عجب از آسمان در می‌رسد هر ساعتی

غزل شمارهٔ 2443–ای تو ملول از کار من من تشنه‌تر هر ساعتی

غزل شمارهٔ 2444–چون در‌شو‌ی در باغ دل مانند گل خوش‌بو شوی

غزل شمارهٔ 2445–از بامدادان ساغری پر کرد خوش خماره‌ای

غزل شمارهٔ 2446–ای شهسوار خاص بک کز عالم جان تاختی

غزل شمارهٔ 2447–یک ساعت ار دو قبلکی از عقل و جان برخاستی

غزل شمارهٔ 2448–ای داده جان را لطف تو خوشتر ز مستی حالتی

غزل شمارهٔ 2449–من پیش از این می‌خواستم گفتار خود را مشتری

Before this I sought a purchaser for my discourse, and now I wish of you to buy me from my words.

غزل شمارهٔ 2450–در دل خیالش زان بود تا تو به هر سو ننگری