غزلیات

غزل شمارهٔ 2451–دریوزه‌ای دارم ز تو در اقتضای آشتی

غزل شمارهٔ 2452–ای دل نگویی چون شدی ور عشق روزافزون شدی

غزل شمارهٔ 2453–بویی ز گردون می‌رسد با پرسش و دلداریی

غزل شمارهٔ 2454–عیش جهان پیسه بود گاه خوشی گاه بدی

غزل شمارهٔ 2455–برگذری درنگری جز دل خوبان نبری

غزل شمارهٔ 2456–هم نظری هم خبری هم قمران را قمری

غزل شمارهٔ 2457–ای دل سرگشته شده در طلبِ یاوه‌روی

غزل شمارهٔ 2458–سنگ مزن بر طرف کارگه شیشه‌گر‌ی

Do not fling stones at the factory of glassmaking, do not strike anew the wounded heart of the broken-hearted.

غزل شمارهٔ 2459–عارف گوینده اگر تا به سحر صبر کنی

غزل شمارهٔ 2460–تو نه چنانی که منم، من نه چنانم که تویی

غزل شمارهٔ 2461–چون دل من جست ز تن بازنگشتی چه شدی

غزل شمارهٔ 2462–طوطی و طوطی بچه‌ای قند به صد ناز خوری

غزل شمارهٔ 2463–آه چه دیوانه شدم در طلب سلسله‌ای

غزل شمارهٔ 2464–هر طربی که در جهان گشت ندیم کهتری

غزل شمارهٔ 2465–آمده‌ای که راز من بر همگان بیان کنی

You have come in order to expound my secret to all, to reveal and indicate that signless king.

غزل شمارهٔ 2466–ای که به لطف و دلبری از دو جهان زیاده‌ای

غزل شمارهٔ 2467–کعبه طواف می‌کند بر سر کوی یک بتی

غزل شمارهٔ 2468–نیست به جز دوام جان ز اهل دلان روایتی

غزل شمارهٔ 2469–آه خجسته ساعتی که صنما به من رسی

غزل شمارهٔ 2470–جان به فدای عاشقان خوش هوسی است عاشقی

غزل شمارهٔ 2471–سوخت یکی جهان به غم آتش غم پدید نی

غزل شمارهٔ 2472–چشم تو خواب می‌رود یا که تو ناز می‌کنی

غزل شمارهٔ 2473–آب تو ده گسسته را در دو جهان سقا توی

غزل شمارهٔ 2474–ریگ ز آب سیر شد من نشدم زهی زهی

The sand has become satiated with the water; I have not become, bravo! No string in this world is there to fit my long bow.

غزل شمارهٔ 2475–باز ترش شدی مگر یار دگر گزیده‌ای

غزل شمارهٔ 2476–هین که خروس بانگ زد وقت صبوح یافتی

غزل شمارهٔ 2477–سرکه هفت ساله را از لب او حلاوتی

غزل شمارهٔ 2478–باز چه شد تو را دلا باز چه مکر اندری

غزل شمارهٔ 2479–پیش از آنک از عدم کرد وجودها سری

غزل شمارهٔ 2480–ای دل بی‌قرار من راست بگو چه گوهری

Restless heart of mine, say, of what substance are you? Of fire? Of water? Of man? Of peri?

غزل شمارهٔ 2481–با همگان فضولکی چون که به ما ملولکی

غزل شمارهٔ 2482–ای که لب تو چون شکر هان که قرابه نشکنی

غزل شمارهٔ 2483–تلخ کنی دهان من قند به دیگران دهی

غزل شمارهٔ 2484–خواجه اگر تو همچو ما بیخود و شوخ و مستیی

غزل شمارهٔ 2485–یاور من توی بکن بهر خدای یاریی

غزل شمارهٔ 2486–ای زده مطرب غمت در دل ما ترانه‌ای

غزل شمارهٔ 2487–هست به خطه عدم شور و غبار و غارتی

غزل شمارهٔ 2488–ای که غریب آتشی در دل و جان ما زدی

غزل شمارهٔ 2489–گر ز تو بوسه ای خرد صد مه و مهر و مشتری

غزل شمارهٔ 2490–ساقی جان فزای من بهر خدا ز کوثری

غزل شمارهٔ 2491–جمع مکن تو برف را بر خود تا که نفسری

Do not heap snow on yourself, lest you congeal; your snow will make you congeal even though you be the furnace of fire.

غزل شمارهٔ 2492–هر بشری که صاف شد در دو جهان ورا دلی

غزل شمارهٔ 2493–رو بنمودی به تو گر همگی نه جانمی

I would have shown my face to you if I were not wholly soul; the sign of me would have been seen were I not without sign.

غزل شمارهٔ 2494–زرگر آفتاب را بسته گاز می‌کنی

غزل شمارهٔ 2495–آنک بخورد دم به دم سنگ جفای صدمنی

غزل شمارهٔ 2496–خواجه ترش مرا بگو سرکه به چند می‌دهی

غزل شمارهٔ 2497–صبح چو آفتاب زد رایت روشناییی

غزل شمارهٔ 2498–مرا سودای آن دلبر ز دانایی و قرایی

Passion for that Beloved brought me out of learning and reciting so that I became mad and distracted.

غزل شمارهٔ 2499–مسلمانان مسلمانان مرا ترکی است یغمایی

غزل شمارهٔ 2500–چه افسردی در آن گوشه چرا تو هم نمی‌گردی