غزل شمارهٔ 2464

دانمت آستین چرا پیش جمال می‌بری

رسم بود کز آدمی روی نهان کند پری

روی گشاده ای صنم طاقت خلق می‌بری

چون پس پرده می‌روی پرده صبر می‌دری

گر برود به هر قدم در ره دیدنت سری

من نه حریف رفتنم از در تو به هر دری

دیده ور آن که تا نهد دل به شمار دلبری

در دل سنگ بنگرد رقص بتان آزری

باز چه شد تو را دلا باز چه مکر اندری

یک نفسی چو بازی و یک نفسی کبوتری

پیش از آنک از عدم کرد وجودها سری

بی ز وجود وز عدم باز شدم یکی دری

ای دل بی‌قرار من راست بگو چه گوهری

آتشیی تو آبیی آدمیی تو یا پری

گر ز تو بوسه ای خرد صد مه و مهر و مشتری

تا نفروشی ای صنم کز مه و مهر خوشتری

ساقی جان فزای من بهر خدا ز کوثری

در سر مست من فکن جام شراب احمری

جمع مکن تو برف را بر خود تا که نفسری

برف تو بفسراندت گر تو تنور آذری