غزل شمارهٔ 2407
شاعر: رومی
وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
قافیہ: ملاالهالاالله
صنف: غزل
صداکار: عندلیب
Toggle stanza 1زهی لواء و علم لا اله الا الله
11
زهی لواء و علم لا اله الا الله
که زد بر اوج قدم لا اله الا الله
22
چگونه گرد برآورد شاه موسی وار
ز بحر هست و عدم لا اله الا الله
33
ستادهاند صفات صفا ز خجلت او
به پیش او به قدم لا اله الا الله
44
یکی ستم ز وی از صد هزار عدل به است
زهی خوشی ستم لا اله الا الله
55
ز هر طرف که نظر کرد می برویاند
هزار باغ ارم لا اله الا الله
66
ز بحر غم به کناری رسم عجب روزی
ز موج لطف و کرم لا اله الا الله
77
ندارد از شه من هیچ بوی جان آن کس
که ببینیش تو به غم لا اله الا الله
88
چو دیده کحل نپذرفت از شه تبریز
زهی دریغ و ندم لا اله الا الله
99
برآید از دل و از جان الست شه شنود
هزار بانگ نعم لا اله الا الله
1010
بهشت لطف و بلندی خدیو شمس الدین
زهی شفای سقم لا اله الا الله
1111
دلم طواف به تبریز میکند محرم
در آن حریم حرم لا اله الا الله
1212
زهی خوشی که بگویم که کیست هان بر در
بگوید او که منم لا اله الا الله