وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 212–اسیر شیشه کن آن جنیان دانا را

غزل شمارهٔ 213–اگر تو عاشق عشقی و عشق را جویا

If you are Love’s lover and in quest of Love, take a sharp dagger and cut the throat of bashfulness.

غزل شمارهٔ 214–درخت اگر متحرک بدی ز جای به جا

غزل شمارهٔ 215–من از کجا غم و شادی این جهان ز کجا

غزل شمارهٔ 216–روم به حجره خیاط عاشقان فردا

غزل شمارهٔ 217–چه نیکبخت کسی که خدای خواند تو را

غزل شمارهٔ 218–ز بهر غیرت آموخت آدم اسما را

غزل شمارهٔ 219–چو اندرآید یارم چه خوش بود به خدا

غزل شمارهٔ 220–ز بامداد سعادت سه بوسه داد مرا

غزل شمارهٔ 221–مرا تو گوش گرفتی همی‌کشی به کجا

You have seized me by the ear—whither are you drawing me? Declare what is in your heart, and what your purpose is.

غزل شمارهٔ 222–رویم و خانه بگیریم پهلوی دریا

غزل شمارهٔ 223–کجاست مطرب جان تا ز نعره‌های صلا

غزل شمارهٔ 224–چه خیره می‌نگری در رخ من ای برنا

غزل شمارهٔ 225–بپخته است خدا بهر صوفیان حلوا

غزل شمارهٔ 226–برفت یار من و یادگار ماند مرا

غزل شمارهٔ 227–به جان پاک تو ای معدن سخا و وفا

غزل شمارهٔ 228–بیار آن که قرین را سوی قرین کشدا

غزل شمارهٔ 229–شراب داد خدا مر مرا تو را سرکا

غزل شمارهٔ 230–ز سوز شوق دل من همی‌زند عللا

غزل شمارهٔ 231–سبکتری تو از آن دم که می‌رسد ز صبا

غزل شمارهٔ 232–چو عشق را تو ندانی بپرس از شب‌ها

If you do not know Love, question the nights, ask of the pale cheek and the dryness of the lips.

غزل شمارهٔ 233–کجاست ساقی جان تا به هم زند ما را

غزل شمارهٔ 234–ز جام ساقی باقی چو خورده‌ای تو دلا

غزل شمارهٔ 235–مرا بدید و نپرسید آن نگار چرا

غزل شمارهٔ 236–مبارکی که بود در همه عروسی‌ها

غزل شمارهٔ 284–اخی رایت جمالا سبا القلوب سبا

غزل شمارهٔ 312–به جان تو که مرو از میان کار مخسب

غزل شمارهٔ 313–رباب مشرب عشقست و مونس اصحاب

غزل شمارهٔ 314–تو را که عشق نداری تو را رواست بخسب

You who possess not Love, it is lawful to you—sleep on; be gone, for Love and Love’s sorrow is our portion—sleep on.

غزل شمارهٔ 474–ز عشق روی تو روشن دل بنین و بنات

غزل شمارهٔ 475–بیا که عاشق ماهست وز اختران پیداست

غزل شمارهٔ 476–بخند بر همه عالم که جای خنده تو راست

غزل شمارهٔ 477–ز آفتاب سعادت مرا شراباتست

غزل شمارهٔ 478–وجود من به کف یار جز که ساغر نیست

My being is but a goblet in the Beloved’s hand—look at my eyes, if you do not believe it.

غزل شمارهٔ 479–ستیزه کن که ز خوبان ستیزه شیرینست

غزل شمارهٔ 480–به حق آن که در این دل به جز ولای تو نیست

غزل شمارهٔ 481–چه گوهری تو که کس را به کف بهای تو نیست

What pearl are you? For in no man’s hand is the price of you. What does the world possess that is not your gift?

غزل شمارهٔ 482–برات عاشق نو کن رسید روز برات

غزل شمارهٔ 483–هر آنک از سبب وحشت غمی تنهاست

غزل شمارهٔ 484–هر آنچ دور کند مر تو را ز دوست بدست

غزل شمارهٔ 485–سه روز شد که نگارین من دگرگون‌ست

Three days it is now since my fair one has become changed; sugar is never bitter—how is it that that sugar is sour?

غزل شمارهٔ 486–به حق چشم خمار لطیف تابانت

غزل شمارهٔ 487–چو عید و چون عرفه عارفان این عرفات

غزل شمارهٔ 488–در این سلام مرا با تو دار و گیر جداست

غزل شمارهٔ 489–اگر تو مست وصالی‌، رخ تو ترش چراست‌؟

غزل شمارهٔ 490–مرا چو زندگی از یاد روی چون مه توست

غزل شمارهٔ 491–جهان و کار جهان سر به سر اگر بادست

غزل شمارهٔ 492–ز دام چند بپرسی و دانه را چه شدست

غزل شمارهٔ 493–تو مردی و نظرت در جهان جان نگریست

غزل شمارهٔ 908–چو درد گیرد دندان تو عدو گردد