وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 959–اگر دل از غم دنیا جدا توانی کرد

غزل شمارهٔ 960–به حارسان نکوروی من خطاب کنید

غزل شمارهٔ 1013–اگر حریف منی پس بگو که دوش چه بود

غزل شمارهٔ 1133–نه در وفات گذارد نه در جفا دلدار

غزل شمارهٔ 1134–چرا ز قافله یک کس نمی‌شود بیدار

غزل شمارهٔ 1135–بیار ساقی بادت فدا سر و دستار

غزل شمارهٔ 1136–نبشته‌ست خدا گِردِ چهره دلدار

God has written around the cheek of the Beloved the inscription Therefore take heed of him, you who have eyes.

غزل شمارهٔ 1137–شده‌ست نور محمد هزار شاخ هزار

غزل شمارهٔ 1138–چه مایه رنج کشیدم ز یار تا این کار

غزل شمارهٔ 1139–مجوی شادی چون در غمست میل نگار

Look not for happiness when the Beauty’s inclination is set on sorrow, for you are prey in the clutches of a lion, my dear friend.

غزل شمارهٔ 1140–بیامدیم دگربار چون نسیم بهار

غزل شمارهٔ 1141–ز بامداد چه دشمن کشست دیدن یار

غزل شمارهٔ 1142–درخت اگر متحرک بدی به پا و به پر

If a tree could move on foot or wing, it would not suffer the pain of the saw or the blows of the axe;

غزل شمارهٔ 1143–تو شاخ خشک چرایی به روی یار نگر

غزل شمارهٔ 1144–ندا رسید به جان‌ها ز خسرو منصور

غزل شمارهٔ 1145–به من نگر که منم مونس تو اندر گور

Look on me, for I shall be your companion in the grave on that night when you pass across from shop and house.

غزل شمارهٔ 1146–مرا بگاه ده ای ساقی کریم عقار

غزل شمارهٔ 1147–بکش بکش که چه خوش می‌کشی بیار بیار

غزل شمارهٔ 1148–کسی بگفت ز ما یا از اوست نیکی و شر

غزل شمارهٔ 1149–فغان فغان که ببست آن نگار بار سفر

غزل شمارهٔ 1150–به خدمت لبت آمد به انتجاع شکر

غزل شمارهٔ 1151–قدح شکست و شرابم نماند و من مخمور

My bowl has broken, and no wine has remained to me, and I am crop-sick; let Shams-e Din set in order my disordered estate—

غزل شمارهٔ 1152–ببین دلی که نگردد ز جان سپاری سیر

غزل شمارهٔ 1153–مه تو یار ندارد جز او تو یار مگیر

غزل شمارهٔ 1154–چو دررسید ز تبریز شمس دین چو قمر

غزل شمارهٔ 1155–از آن مقام که نبود گشاد زود گذر

غزل شمارهٔ 1201–برای عاشق و دزدست شب فراخ و دراز

Night is broad and long for the sake of lovers and thieves; ho, come, strumpet night, and do the business of both!

غزل شمارهٔ 1202–به آفتاب شهم گفت هین مکن این ناز

غزل شمارهٔ 1203–برو برو که نفورم ز عشق عارآمیز

غزل شمارهٔ 1214–بیا که دانه لطیفست رو ز دام مترس

غزل شمارهٔ 1282–تمام اوست که فانی شدست آثارش

غزل شمارهٔ 1283–ندا رسید به عاشق ز عالم رازش

غزل شمارهٔ 1284–سری برآر که تا ما رویم بر سر عیش

غزل شمارهٔ 1285–شکست نرخ شکر را بتم به روی ترش

غزل شمارهٔ 1286–شنو ز سینه ترنگاترنگ آوازش

غزل شمارهٔ 1287–مباد با کس دیگر ثنا و دشنامش

غزل شمارهٔ 1288–چو رو نمود به منصور وصل دلدارش

When union with the Beloved showed itself to Mans.¯ur, it was right that the gallows should bring him to the heart’s Origin.

غزل شمارهٔ 1295–بیا بیا که توی جان جان جان سماع

غزل شمارهٔ 1296–بیا بیا که توی جان جان جان سماع

غزل شمارهٔ 1306–بیا بیا که توی شیر شیر شیر مصاف

غزل شمارهٔ 1312–فریفت یار شکربار من مرا به طریق

غزل شمارهٔ 1321–ایا هوای تو در جان‌ها سلام علیک

غزل شمارهٔ 1327–تتار اگر چه جهان را خراب کرد به جنگ

غزل شمارهٔ 1328–حریف جنگ گزیند تو هم درآ در جنگ

غزل شمارهٔ 1329–چو زد فراق تو بر سر مرا به نیرو سنگ

غزل شمارهٔ 1353–چگونه برنپرد جان چو از جناب جلال

Why does the soul not take wing, when from the presence of Glory the address of grace like sugar comes to the soul saying, “Come up”?

غزل شمارهٔ 1354–تو را سعادت بادا در آن جمال و جلال

غزل شمارهٔ 1355–دو چشم اگر بگشادی به آفتاب وصال

غزل شمارهٔ 1356–اگر درآید ناگه صنم زهی اقبال

غزل شمارهٔ 1357–پیام کرد مرا بامداد بحر عسل