غزل شمارهٔ 1287
Toggle stanza 1مباد با کس دیگر ثنا و دشنامش
11
مباد با کس دیگر ثنا و دشنامش
که هر دو آب حیاتست پخته و خامش
22
خمار باده او خوشترست یا مستی
که باد تا به ابد جانهای ما جامش
33
ستم ز عدل ندانم ز مستی ستمش
مرا مپرس ز عدل و ز لطف و انعامش
44
جفای او که روان گریزپای مرا
حریف مرغ وفا کرد دانه و دامش
55
بسی بهانه روانم نمود تا نرود
کشید جانب اقبال کام و ناکامش
66
طرب نخواهد آن کس که درد او بشناخت
نشان نماند او را که بشنود نامش
زمین