غزلیات

غزل شمارهٔ 2401گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2401

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2402غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پرورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2402

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2403مست ما امروز نقش تازه ای بر آب زد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2403

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2404از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2404

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2405هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2405

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2406هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2406

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2407خاطر آزرده را سیر گلستان می گزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2407

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2408من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2408

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2409بی‌علایق چون شود سالک به منزل می‌رسد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2409

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2410بیشتر دست سبکباران به منزل می‌رسد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2410

16 اشعار

غزل شمارهٔ 2411از حریص افزون به قانع فیض احسان می‌رسد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2411

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2412بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2412

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2413از گرفتاری دلم فارغ زپیچ و تاب شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2413

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2414دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2414

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2415تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2415

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2416بر من از روشندلی وضع جهان هموار شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2416

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2417از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2417

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2418جذبه شوق تو هر کس را گریبان گیر شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2418

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2419حسن خط با حسن خلق و مردمی انباز شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2419

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2420یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2420

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2421از خط شبرنگ حسن یار عالمسوز شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2421

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2422بس که دل افسرده زین دریای پرنیرنگ شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2422

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2423از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2423

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2424تا به تسلیم و رضا قانع دل خودکام شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2424

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2425جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2425

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2426تا به خط از زلف کار دل فتاد آسوده شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2426

18 اشعار

غزل شمارهٔ 2427خط عیان شد تا بساط زلف او برچیده شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2427

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2428بس که از سرگرمی فکرم نفس تفسیده شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2428

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2429دل پریشان از پریشان گردی نظاره شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2429

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2430از وصال یار داغ حسرت من تازه شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2430

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2431هر سخنسازی به آن آیینه رو همخانه شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2431

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2432آشنای حق شد آن کس کز جهان بیگانه شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2432

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2433از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2433

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2434درد من خاطرنشان یار بی‌پروا نشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2434

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2435ماند دلتنگ آن که باغ دلگشای خود نشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2435

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2436از تماشایی صفای روی جانان کم نشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2436

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2437روی یوسف تا کبود از سیلی اخوان نشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2437

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2438هرگز از شاخ گلی آغوش من رنگین نشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2438

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2439عشق دلهای به خاک افتاده را در بر کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2439

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2440زلف چون قلاب او آب از دل آهن کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2440

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2441نقطه خال لبت خط بر سویدا می‌کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2441

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2442منعم از دل‌بستگی آزار دنیا می‌کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2442

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2443عشق یکسان ناز درویش و توانگر می‌کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2443

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2444هرکه را از خانه بیرون جذبه دل می‌کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2444

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2445زخم گل آب از نوای آبدارم می‌کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2445

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2446غافلی کز دل نفس بی‌یاد یزدان می‌کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2446

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2447بر زمین از ناز زلف او چو دامان می‌کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2447

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2448کی سر از تیغ شهادت جان روشن می کشد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2448

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2449تیرگی از مد احسان جان روشن می کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2449

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2450گرچه عمری شد صبا مشق ریاحین می کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2450

9 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 2401–گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد

غزل شمارهٔ 2402–غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 2403–مست ما امروز نقش تازه ای بر آب زد

غزل شمارهٔ 2404–از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زد

غزل شمارهٔ 2405–هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد

غزل شمارهٔ 2406–هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد

غزل شمارهٔ 2407–خاطر آزرده را سیر گلستان می گزد

غزل شمارهٔ 2408–من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟

غزل شمارهٔ 2409–بی‌علایق چون شود سالک به منزل می‌رسد

غزل شمارهٔ 2410–بیشتر دست سبکباران به منزل می‌رسد

غزل شمارهٔ 2411–از حریص افزون به قانع فیض احسان می‌رسد

غزل شمارهٔ 2412–بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شد

غزل شمارهٔ 2413–از گرفتاری دلم فارغ زپیچ و تاب شد

غزل شمارهٔ 2414–دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شد

غزل شمارهٔ 2415–تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شد

غزل شمارهٔ 2416–بر من از روشندلی وضع جهان هموار شد

غزل شمارهٔ 2417–از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شد

غزل شمارهٔ 2418–جذبه شوق تو هر کس را گریبان گیر شد

غزل شمارهٔ 2419–حسن خط با حسن خلق و مردمی انباز شد

غزل شمارهٔ 2420–یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شد

غزل شمارهٔ 2421–از خط شبرنگ حسن یار عالمسوز شد

غزل شمارهٔ 2422–بس که دل افسرده زین دریای پرنیرنگ شد

غزل شمارهٔ 2423–از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شد

غزل شمارهٔ 2424–تا به تسلیم و رضا قانع دل خودکام شد

غزل شمارهٔ 2425–جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟

غزل شمارهٔ 2426–تا به خط از زلف کار دل فتاد آسوده شد

غزل شمارهٔ 2427–خط عیان شد تا بساط زلف او برچیده شد

غزل شمارهٔ 2428–بس که از سرگرمی فکرم نفس تفسیده شد

غزل شمارهٔ 2429–دل پریشان از پریشان گردی نظاره شد

غزل شمارهٔ 2430–از وصال یار داغ حسرت من تازه شد

غزل شمارهٔ 2431–هر سخنسازی به آن آیینه رو همخانه شد

غزل شمارهٔ 2432–آشنای حق شد آن کس کز جهان بیگانه شد

غزل شمارهٔ 2433–از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشد

غزل شمارهٔ 2434–درد من خاطرنشان یار بی‌پروا نشد

غزل شمارهٔ 2435–ماند دلتنگ آن که باغ دلگشای خود نشد

غزل شمارهٔ 2436–از تماشایی صفای روی جانان کم نشد

غزل شمارهٔ 2437–روی یوسف تا کبود از سیلی اخوان نشد

غزل شمارهٔ 2438–هرگز از شاخ گلی آغوش من رنگین نشد

غزل شمارهٔ 2439–عشق دلهای به خاک افتاده را در بر کشد

غزل شمارهٔ 2440–زلف چون قلاب او آب از دل آهن کشد

غزل شمارهٔ 2441–نقطه خال لبت خط بر سویدا می‌کشد

غزل شمارهٔ 2442–منعم از دل‌بستگی آزار دنیا می‌کشد

غزل شمارهٔ 2443–عشق یکسان ناز درویش و توانگر می‌کشد

غزل شمارهٔ 2444–هرکه را از خانه بیرون جذبه دل می‌کشد

غزل شمارهٔ 2445–زخم گل آب از نوای آبدارم می‌کشد

غزل شمارهٔ 2446–غافلی کز دل نفس بی‌یاد یزدان می‌کشد

غزل شمارهٔ 2447–بر زمین از ناز زلف او چو دامان می‌کشد

غزل شمارهٔ 2448–کی سر از تیغ شهادت جان روشن می کشد؟

غزل شمارهٔ 2449–تیرگی از مد احسان جان روشن می کشد

غزل شمارهٔ 2450–گرچه عمری شد صبا مشق ریاحین می کشد

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 2401–گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد

غزل شمارهٔ 2402–غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 2403–مست ما امروز نقش تازه ای بر آب زد

غزل شمارهٔ 2404–از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زد

غزل شمارهٔ 2405–هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد

غزل شمارهٔ 2406–هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد

غزل شمارهٔ 2407–خاطر آزرده را سیر گلستان می گزد

غزل شمارهٔ 2408–من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟

غزل شمارهٔ 2409–بی‌علایق چون شود سالک به منزل می‌رسد

غزل شمارهٔ 2410–بیشتر دست سبکباران به منزل می‌رسد

غزل شمارهٔ 2411–از حریص افزون به قانع فیض احسان می‌رسد

غزل شمارهٔ 2412–بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شد

غزل شمارهٔ 2413–از گرفتاری دلم فارغ زپیچ و تاب شد

غزل شمارهٔ 2414–دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شد

غزل شمارهٔ 2415–تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شد

غزل شمارهٔ 2416–بر من از روشندلی وضع جهان هموار شد

غزل شمارهٔ 2417–از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شد

غزل شمارهٔ 2418–جذبه شوق تو هر کس را گریبان گیر شد

غزل شمارهٔ 2419–حسن خط با حسن خلق و مردمی انباز شد

غزل شمارهٔ 2420–یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شد

غزل شمارهٔ 2421–از خط شبرنگ حسن یار عالمسوز شد

غزل شمارهٔ 2422–بس که دل افسرده زین دریای پرنیرنگ شد

غزل شمارهٔ 2423–از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شد

غزل شمارهٔ 2424–تا به تسلیم و رضا قانع دل خودکام شد

غزل شمارهٔ 2425–جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟

غزل شمارهٔ 2426–تا به خط از زلف کار دل فتاد آسوده شد

غزل شمارهٔ 2401گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد

غزل شمارهٔ 2402غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 2403مست ما امروز نقش تازه ای بر آب زد

غزل شمارهٔ 2404از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زد

غزل شمارهٔ 2405هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد

غزل شمارهٔ 2406هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد

غزل شمارهٔ 2407خاطر آزرده را سیر گلستان می گزد

غزل شمارهٔ 2408من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟

غزل شمارهٔ 2409بی‌علایق چون شود سالک به منزل می‌رسد

غزل شمارهٔ 2410بیشتر دست سبکباران به منزل می‌رسد

غزل شمارهٔ 2411از حریص افزون به قانع فیض احسان می‌رسد

غزل شمارهٔ 2412بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شد

غزل شمارهٔ 2413از گرفتاری دلم فارغ زپیچ و تاب شد

غزل شمارهٔ 2414دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شد

غزل شمارهٔ 2415تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شد

غزل شمارهٔ 2416بر من از روشندلی وضع جهان هموار شد

غزل شمارهٔ 2417از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شد

غزل شمارهٔ 2418جذبه شوق تو هر کس را گریبان گیر شد

غزل شمارهٔ 2419حسن خط با حسن خلق و مردمی انباز شد

غزل شمارهٔ 2420یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شد

غزل شمارهٔ 2421از خط شبرنگ حسن یار عالمسوز شد

غزل شمارهٔ 2422بس که دل افسرده زین دریای پرنیرنگ شد

غزل شمارهٔ 2423از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شد

غزل شمارهٔ 2424تا به تسلیم و رضا قانع دل خودکام شد

غزل شمارهٔ 2425جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟

غزل شمارهٔ 2426تا به خط از زلف کار دل فتاد آسوده شد

غزل شمارهٔ 2427خط عیان شد تا بساط زلف او برچیده شد

غزل شمارهٔ 2428بس که از سرگرمی فکرم نفس تفسیده شد

غزل شمارهٔ 2429دل پریشان از پریشان گردی نظاره شد

غزل شمارهٔ 2430از وصال یار داغ حسرت من تازه شد

غزل شمارهٔ 2431هر سخنسازی به آن آیینه رو همخانه شد

غزل شمارهٔ 2432آشنای حق شد آن کس کز جهان بیگانه شد

غزل شمارهٔ 2433از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشد

غزل شمارهٔ 2434درد من خاطرنشان یار بی‌پروا نشد

غزل شمارهٔ 2435ماند دلتنگ آن که باغ دلگشای خود نشد

غزل شمارهٔ 2436از تماشایی صفای روی جانان کم نشد

غزل شمارهٔ 2437روی یوسف تا کبود از سیلی اخوان نشد

غزل شمارهٔ 2438هرگز از شاخ گلی آغوش من رنگین نشد

غزل شمارهٔ 2439عشق دلهای به خاک افتاده را در بر کشد

غزل شمارهٔ 2440زلف چون قلاب او آب از دل آهن کشد

غزل شمارهٔ 2441نقطه خال لبت خط بر سویدا می‌کشد

غزل شمارهٔ 2442منعم از دل‌بستگی آزار دنیا می‌کشد

غزل شمارهٔ 2443عشق یکسان ناز درویش و توانگر می‌کشد

غزل شمارهٔ 2444هرکه را از خانه بیرون جذبه دل می‌کشد

غزل شمارهٔ 2445زخم گل آب از نوای آبدارم می‌کشد

غزل شمارهٔ 2446غافلی کز دل نفس بی‌یاد یزدان می‌کشد

غزل شمارهٔ 2447بر زمین از ناز زلف او چو دامان می‌کشد

غزل شمارهٔ 2448کی سر از تیغ شهادت جان روشن می کشد؟

غزل شمارهٔ 2449تیرگی از مد احسان جان روشن می کشد

غزل شمارهٔ 2450گرچه عمری شد صبا مشق ریاحین می کشد

غزل شمارهٔ 2401گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد

غزل شمارهٔ 2402غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 2403مست ما امروز نقش تازه ای بر آب زد

غزل شمارهٔ 2404از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زد

غزل شمارهٔ 2405هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد

غزل شمارهٔ 2406هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد

غزل شمارهٔ 2407خاطر آزرده را سیر گلستان می گزد

غزل شمارهٔ 2408من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟

غزل شمارهٔ 2409بی‌علایق چون شود سالک به منزل می‌رسد

غزل شمارهٔ 2410بیشتر دست سبکباران به منزل می‌رسد

غزل شمارهٔ 2411از حریص افزون به قانع فیض احسان می‌رسد

غزل شمارهٔ 2412بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شد

غزل شمارهٔ 2413از گرفتاری دلم فارغ زپیچ و تاب شد

غزل شمارهٔ 2414دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شد

غزل شمارهٔ 2415تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شد

غزل شمارهٔ 2416بر من از روشندلی وضع جهان هموار شد

غزل شمارهٔ 2417از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شد

غزل شمارهٔ 2418جذبه شوق تو هر کس را گریبان گیر شد

غزل شمارهٔ 2419حسن خط با حسن خلق و مردمی انباز شد

غزل شمارهٔ 2420یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شد

غزل شمارهٔ 2421از خط شبرنگ حسن یار عالمسوز شد

غزل شمارهٔ 2422بس که دل افسرده زین دریای پرنیرنگ شد

غزل شمارهٔ 2423از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شد

غزل شمارهٔ 2424تا به تسلیم و رضا قانع دل خودکام شد

غزل شمارهٔ 2425جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟

غزل شمارهٔ 2426تا به خط از زلف کار دل فتاد آسوده شد

غزل شمارهٔ 2427خط عیان شد تا بساط زلف او برچیده شد

غزل شمارهٔ 2428بس که از سرگرمی فکرم نفس تفسیده شد

غزل شمارهٔ 2429دل پریشان از پریشان گردی نظاره شد

غزل شمارهٔ 2430از وصال یار داغ حسرت من تازه شد