غزلیات

غزل شمارهٔ 5553خوشا روزی که منزل در سواد اصفهان سازم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5553

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5554نه چون بید از تهیدستی درین گلزار می لرزم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5554

آڈیو

20 اشعار

غزل شمارهٔ 5555به دور خط از آن چاه زنخدان بیش می لرزم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5555

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5556ز جام بیخودی چون لاله مست از خاک بر خیزم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5556

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5557ز خال عنبرین افزون ز زلف یار می‌ترسم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5557

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5558من از دشمن فزون از نفس کافر کیش می ترسم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5558

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5559همان بیگانه ام با خلق هر چند آشنا باشم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5559

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5560اگر با ماه کنعان در ته یک پیرهن باشم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5560

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5561چنان برد اختیار از دست آن سرو قباپوشم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5561

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5562نشد سروی درین بستانسرا یک بار همدوشم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5562

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5563به دامن می دود اشکم گریبان می درد هوشم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5563

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5564ز پند ناصحان بی نمک پرشور شد گوشم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5564

21 اشعار

غزل شمارهٔ 5565دو عالم شد ز یاد آن سمن سیما فراموشم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5565

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5566ز جوش سینه حرف آفرین میخانه خویشم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5566

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5567غبار آلود عصیان بس که شد جان هوسناکم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5567

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5568نیم خارج درین بستانسرا هر چند غمناکم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5568

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5569دل آسوده ای داری مپرس از صبر و آرامم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5569

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5570نه از جام دگر هر دم درین میخانه سرگرمم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5570

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5571نه امروز ست سودای جنون را ریشه درجانم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5571

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5572اگر آرد برون آن دلستان سراز گریبانم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5572

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5573کجا مایل به هر دل گردد ابرویی که من دانم؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5573

18 اشعار

غزل شمارهٔ 5574ز رخسار که گل را در جگر خارست می دانم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5574

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5575ترا از خواندن مکتوب من تنگ است می دانم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5575

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5576شکوه حسن را از دورباش ناز می دانم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5576

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5577خط شبرنگ را خوشتر ز زلف و خال می دانم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5577

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5578سیه مست جنونم وادی و منزل نمی دانم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5578

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5579ز خود دور آن پری‌رو را نمی‌دانم نمی‌دانم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5579

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5580چو بیدردان به روی سبزه غلطیدن نمی دانم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5580

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5581بیا در جلوه ای سرو روان تا جان برافشانم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5581

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5582ز پستی بر فلک از پاکی گوهر شود شبنم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5582

16 اشعار

غزل شمارهٔ 5583قضا روزی که کرد از چار عنصر خشت بالینم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5583

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5584گر آن خورشید رو را همسفر خویشتن بینم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5584

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5585فروغ مهر در پیشانی دیوار می‌بینم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5585

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5586تمتع با کمال قرب از آن رعنا نمی‌بینم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5586

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5587ز ناکامی گل از همصحبتان یار می چینم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5587

19 اشعار

غزل شمارهٔ 5588ز تیغش خونبهای دل به صد امید می خواهم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5588

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5589نه رنگ و بو درین گلشن، نه برگ و بار می خواهم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5589

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5590دل پرخون از آن زلف شکارانداز می‌خواهم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5590

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5591نوای عندلیبان را زهم نگسسته می خواهم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5591

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5592رخی در ماتم مطلب به خون اندوده می خواهم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5592

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5593زمین کان نمک گردیده است از شور سودایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5593

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5594ز بی ظرفی به روی گرم جانان برنمی آیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5594

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5595نشست از آسیای چرخ گرد شیب بر رویم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5595

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5596گهی از دل، گهی از دیده، گاه از جان ترا جویم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5596

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5597به اشک از اطلس افلاک داغ شام می شویم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5597

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5598اشک در دیده غم دیده نگیرد آرام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5598

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5599در بهاران دل دیوانه نگیرد آرام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5599

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5600از نهانخانه عصمت به تماشا بخرام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5600

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5601من که از وسعت مشرب به فلک ساخته‌ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5601

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5602به نظربازی از آن تنگ شکر ساخته‌ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5602

13 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5553–خوشا روزی که منزل در سواد اصفهان سازم

غزل شمارهٔ 5554–نه چون بید از تهیدستی درین گلزار می لرزم

غزل شمارهٔ 5555–به دور خط از آن چاه زنخدان بیش می لرزم

غزل شمارهٔ 5556–ز جام بیخودی چون لاله مست از خاک بر خیزم

غزل شمارهٔ 5557–ز خال عنبرین افزون ز زلف یار می‌ترسم

غزل شمارهٔ 5558–من از دشمن فزون از نفس کافر کیش می ترسم

غزل شمارهٔ 5559–همان بیگانه ام با خلق هر چند آشنا باشم

غزل شمارهٔ 5560–اگر با ماه کنعان در ته یک پیرهن باشم

غزل شمارهٔ 5561–چنان برد اختیار از دست آن سرو قباپوشم

غزل شمارهٔ 5562–نشد سروی درین بستانسرا یک بار همدوشم

غزل شمارهٔ 5563–به دامن می دود اشکم گریبان می درد هوشم

غزل شمارهٔ 5564–ز پند ناصحان بی نمک پرشور شد گوشم

غزل شمارهٔ 5565–دو عالم شد ز یاد آن سمن سیما فراموشم

غزل شمارهٔ 5566–ز جوش سینه حرف آفرین میخانه خویشم

غزل شمارهٔ 5567–غبار آلود عصیان بس که شد جان هوسناکم

غزل شمارهٔ 5568–نیم خارج درین بستانسرا هر چند غمناکم

غزل شمارهٔ 5569–دل آسوده ای داری مپرس از صبر و آرامم

غزل شمارهٔ 5570–نه از جام دگر هر دم درین میخانه سرگرمم

غزل شمارهٔ 5571–نه امروز ست سودای جنون را ریشه درجانم

غزل شمارهٔ 5572–اگر آرد برون آن دلستان سراز گریبانم

غزل شمارهٔ 5573–کجا مایل به هر دل گردد ابرویی که من دانم؟

غزل شمارهٔ 5574–ز رخسار که گل را در جگر خارست می دانم

غزل شمارهٔ 5575–ترا از خواندن مکتوب من تنگ است می دانم

غزل شمارهٔ 5576–شکوه حسن را از دورباش ناز می دانم

غزل شمارهٔ 5577–خط شبرنگ را خوشتر ز زلف و خال می دانم

غزل شمارهٔ 5578–سیه مست جنونم وادی و منزل نمی دانم

غزل شمارهٔ 5579–ز خود دور آن پری‌رو را نمی‌دانم نمی‌دانم

غزل شمارهٔ 5580–چو بیدردان به روی سبزه غلطیدن نمی دانم

غزل شمارهٔ 5581–بیا در جلوه ای سرو روان تا جان برافشانم

غزل شمارهٔ 5582–ز پستی بر فلک از پاکی گوهر شود شبنم

غزل شمارهٔ 5583–قضا روزی که کرد از چار عنصر خشت بالینم

غزل شمارهٔ 5584–گر آن خورشید رو را همسفر خویشتن بینم

غزل شمارهٔ 5585–فروغ مهر در پیشانی دیوار می‌بینم

غزل شمارهٔ 5586–تمتع با کمال قرب از آن رعنا نمی‌بینم

غزل شمارهٔ 5587–ز ناکامی گل از همصحبتان یار می چینم

غزل شمارهٔ 5588–ز تیغش خونبهای دل به صد امید می خواهم

غزل شمارهٔ 5589–نه رنگ و بو درین گلشن، نه برگ و بار می خواهم

غزل شمارهٔ 5590–دل پرخون از آن زلف شکارانداز می‌خواهم

غزل شمارهٔ 5591–نوای عندلیبان را زهم نگسسته می خواهم

غزل شمارهٔ 5592–رخی در ماتم مطلب به خون اندوده می خواهم

غزل شمارهٔ 5593–زمین کان نمک گردیده است از شور سودایم

غزل شمارهٔ 5594–ز بی ظرفی به روی گرم جانان برنمی آیم

غزل شمارهٔ 5595–نشست از آسیای چرخ گرد شیب بر رویم

غزل شمارهٔ 5596–گهی از دل، گهی از دیده، گاه از جان ترا جویم

غزل شمارهٔ 5597–به اشک از اطلس افلاک داغ شام می شویم

غزل شمارهٔ 5598–اشک در دیده غم دیده نگیرد آرام

غزل شمارهٔ 5599–در بهاران دل دیوانه نگیرد آرام

غزل شمارهٔ 5600–از نهانخانه عصمت به تماشا بخرام

غزل شمارهٔ 5601–من که از وسعت مشرب به فلک ساخته‌ام

غزل شمارهٔ 5602–به نظربازی از آن تنگ شکر ساخته‌ام

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 5553–خوشا روزی که منزل در سواد اصفهان سازم

غزل شمارهٔ 5554–نه چون بید از تهیدستی درین گلزار می لرزم

غزل شمارهٔ 5555–به دور خط از آن چاه زنخدان بیش می لرزم

غزل شمارهٔ 5556–ز جام بیخودی چون لاله مست از خاک بر خیزم

غزل شمارهٔ 5557–ز خال عنبرین افزون ز زلف یار می‌ترسم

غزل شمارهٔ 5558–من از دشمن فزون از نفس کافر کیش می ترسم

غزل شمارهٔ 5559–همان بیگانه ام با خلق هر چند آشنا باشم

غزل شمارهٔ 5560–اگر با ماه کنعان در ته یک پیرهن باشم

غزل شمارهٔ 5561–چنان برد اختیار از دست آن سرو قباپوشم

غزل شمارهٔ 5562–نشد سروی درین بستانسرا یک بار همدوشم

غزل شمارهٔ 5563–به دامن می دود اشکم گریبان می درد هوشم

غزل شمارهٔ 5564–ز پند ناصحان بی نمک پرشور شد گوشم

غزل شمارهٔ 5565–دو عالم شد ز یاد آن سمن سیما فراموشم

غزل شمارهٔ 5566–ز جوش سینه حرف آفرین میخانه خویشم

غزل شمارهٔ 5567–غبار آلود عصیان بس که شد جان هوسناکم

غزل شمارهٔ 5568–نیم خارج درین بستانسرا هر چند غمناکم

غزل شمارهٔ 5569–دل آسوده ای داری مپرس از صبر و آرامم

غزل شمارهٔ 5570–نه از جام دگر هر دم درین میخانه سرگرمم

غزل شمارهٔ 5571–نه امروز ست سودای جنون را ریشه درجانم

غزل شمارهٔ 5572–اگر آرد برون آن دلستان سراز گریبانم

غزل شمارهٔ 5573–کجا مایل به هر دل گردد ابرویی که من دانم؟

غزل شمارهٔ 5574–ز رخسار که گل را در جگر خارست می دانم

غزل شمارهٔ 5575–ترا از خواندن مکتوب من تنگ است می دانم

غزل شمارهٔ 5576–شکوه حسن را از دورباش ناز می دانم

غزل شمارهٔ 5577–خط شبرنگ را خوشتر ز زلف و خال می دانم

غزل شمارهٔ 5578–سیه مست جنونم وادی و منزل نمی دانم

غزل شمارهٔ 5553خوشا روزی که منزل در سواد اصفهان سازم

غزل شمارهٔ 5554نه چون بید از تهیدستی درین گلزار می لرزم

غزل شمارهٔ 5555به دور خط از آن چاه زنخدان بیش می لرزم

غزل شمارهٔ 5556ز جام بیخودی چون لاله مست از خاک بر خیزم

غزل شمارهٔ 5557ز خال عنبرین افزون ز زلف یار می‌ترسم

غزل شمارهٔ 5558من از دشمن فزون از نفس کافر کیش می ترسم

غزل شمارهٔ 5559همان بیگانه ام با خلق هر چند آشنا باشم

غزل شمارهٔ 5560اگر با ماه کنعان در ته یک پیرهن باشم

غزل شمارهٔ 5561چنان برد اختیار از دست آن سرو قباپوشم

غزل شمارهٔ 5562نشد سروی درین بستانسرا یک بار همدوشم

غزل شمارهٔ 5563به دامن می دود اشکم گریبان می درد هوشم

غزل شمارهٔ 5564ز پند ناصحان بی نمک پرشور شد گوشم

غزل شمارهٔ 5565دو عالم شد ز یاد آن سمن سیما فراموشم

غزل شمارهٔ 5566ز جوش سینه حرف آفرین میخانه خویشم

غزل شمارهٔ 5567غبار آلود عصیان بس که شد جان هوسناکم

غزل شمارهٔ 5568نیم خارج درین بستانسرا هر چند غمناکم

غزل شمارهٔ 5569دل آسوده ای داری مپرس از صبر و آرامم

غزل شمارهٔ 5570نه از جام دگر هر دم درین میخانه سرگرمم

غزل شمارهٔ 5571نه امروز ست سودای جنون را ریشه درجانم

غزل شمارهٔ 5572اگر آرد برون آن دلستان سراز گریبانم

غزل شمارهٔ 5573کجا مایل به هر دل گردد ابرویی که من دانم؟

غزل شمارهٔ 5574ز رخسار که گل را در جگر خارست می دانم

غزل شمارهٔ 5575ترا از خواندن مکتوب من تنگ است می دانم

غزل شمارهٔ 5576شکوه حسن را از دورباش ناز می دانم

غزل شمارهٔ 5577خط شبرنگ را خوشتر ز زلف و خال می دانم

غزل شمارهٔ 5578سیه مست جنونم وادی و منزل نمی دانم

غزل شمارهٔ 5579ز خود دور آن پری‌رو را نمی‌دانم نمی‌دانم

غزل شمارهٔ 5580چو بیدردان به روی سبزه غلطیدن نمی دانم

غزل شمارهٔ 5581بیا در جلوه ای سرو روان تا جان برافشانم

غزل شمارهٔ 5582ز پستی بر فلک از پاکی گوهر شود شبنم

غزل شمارهٔ 5583قضا روزی که کرد از چار عنصر خشت بالینم

غزل شمارهٔ 5584گر آن خورشید رو را همسفر خویشتن بینم

غزل شمارهٔ 5585فروغ مهر در پیشانی دیوار می‌بینم

غزل شمارهٔ 5586تمتع با کمال قرب از آن رعنا نمی‌بینم

غزل شمارهٔ 5587ز ناکامی گل از همصحبتان یار می چینم

غزل شمارهٔ 5588ز تیغش خونبهای دل به صد امید می خواهم

غزل شمارهٔ 5589نه رنگ و بو درین گلشن، نه برگ و بار می خواهم

غزل شمارهٔ 5590دل پرخون از آن زلف شکارانداز می‌خواهم

غزل شمارهٔ 5591نوای عندلیبان را زهم نگسسته می خواهم

غزل شمارهٔ 5592رخی در ماتم مطلب به خون اندوده می خواهم

غزل شمارهٔ 5593زمین کان نمک گردیده است از شور سودایم

غزل شمارهٔ 5594ز بی ظرفی به روی گرم جانان برنمی آیم

غزل شمارهٔ 5595نشست از آسیای چرخ گرد شیب بر رویم

غزل شمارهٔ 5596گهی از دل، گهی از دیده، گاه از جان ترا جویم

غزل شمارهٔ 5597به اشک از اطلس افلاک داغ شام می شویم

غزل شمارهٔ 5598اشک در دیده غم دیده نگیرد آرام

غزل شمارهٔ 5599در بهاران دل دیوانه نگیرد آرام

غزل شمارهٔ 5600از نهانخانه عصمت به تماشا بخرام

غزل شمارهٔ 5601من که از وسعت مشرب به فلک ساخته‌ام

غزل شمارهٔ 5602به نظربازی از آن تنگ شکر ساخته‌ام

غزل شمارهٔ 5553خوشا روزی که منزل در سواد اصفهان سازم

غزل شمارهٔ 5554نه چون بید از تهیدستی درین گلزار می لرزم

غزل شمارهٔ 5555به دور خط از آن چاه زنخدان بیش می لرزم

غزل شمارهٔ 5556ز جام بیخودی چون لاله مست از خاک بر خیزم

غزل شمارهٔ 5557ز خال عنبرین افزون ز زلف یار می‌ترسم

غزل شمارهٔ 5558من از دشمن فزون از نفس کافر کیش می ترسم

غزل شمارهٔ 5559همان بیگانه ام با خلق هر چند آشنا باشم

غزل شمارهٔ 5560اگر با ماه کنعان در ته یک پیرهن باشم

غزل شمارهٔ 5561چنان برد اختیار از دست آن سرو قباپوشم

غزل شمارهٔ 5562نشد سروی درین بستانسرا یک بار همدوشم

غزل شمارهٔ 5563به دامن می دود اشکم گریبان می درد هوشم

غزل شمارهٔ 5564ز پند ناصحان بی نمک پرشور شد گوشم

غزل شمارهٔ 5565دو عالم شد ز یاد آن سمن سیما فراموشم

غزل شمارهٔ 5566ز جوش سینه حرف آفرین میخانه خویشم

غزل شمارهٔ 5567غبار آلود عصیان بس که شد جان هوسناکم

غزل شمارهٔ 5568نیم خارج درین بستانسرا هر چند غمناکم

غزل شمارهٔ 5569دل آسوده ای داری مپرس از صبر و آرامم

غزل شمارهٔ 5570نه از جام دگر هر دم درین میخانه سرگرمم

غزل شمارهٔ 5571نه امروز ست سودای جنون را ریشه درجانم

غزل شمارهٔ 5572اگر آرد برون آن دلستان سراز گریبانم

غزل شمارهٔ 5573کجا مایل به هر دل گردد ابرویی که من دانم؟

غزل شمارهٔ 5574ز رخسار که گل را در جگر خارست می دانم

غزل شمارهٔ 5575ترا از خواندن مکتوب من تنگ است می دانم

غزل شمارهٔ 5576شکوه حسن را از دورباش ناز می دانم

غزل شمارهٔ 5577خط شبرنگ را خوشتر ز زلف و خال می دانم

غزل شمارهٔ 5578سیه مست جنونم وادی و منزل نمی دانم

غزل شمارهٔ 5579ز خود دور آن پری‌رو را نمی‌دانم نمی‌دانم

غزل شمارهٔ 5580چو بیدردان به روی سبزه غلطیدن نمی دانم

غزل شمارهٔ 5581بیا در جلوه ای سرو روان تا جان برافشانم

غزل شمارهٔ 5582ز پستی بر فلک از پاکی گوهر شود شبنم