The springtide brings me into laughter, a hangover keeps me headspinning.
A moon has brought me into the circle, a friend has made me friendless.
I have become as a string through the voice of a lute—the melody is audible, the string is invisible.
Like dust he stirred up the world; he has vanished like a wind in a dust.
That king lit up life like a spark who vanished in a spark as if burning.
That one adorned the beauty of the rose garden who vanished like a rose in the soul of a thorn.
My heart says, “Tell the saki my soul is drunk at least for that remaining one.”
My heart like a mirror is silent, speaking in the hand of an amazing mirror-holder;
From whom moment by moment there shines in the mirror an amazing figure of beauty.
زمین
زهی رویت شکفته لاله زاری
در حسن ترا گل پرده داری
امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1925
کیم من بیدلی بی اعتباری
غریبی بی نصیبی خاکساری
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 936
برو زاهد به امیدی که داری
که دارم همچو تو امیدواری
حافظاشعار منتسبشمارهٔ 38
زمین از ترکتاز او غباری
فلک از کاروانش شیشه باری
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 6964
نگارا، کی بود کامیدواری
بیابد بر در وصل تو باری؟
عراقیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 258
تورا گر نیست با من هیچ کاری
مرا با تو بسی کار است باری
عطاردیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 774
درآمد دوش دلدارم به یاری
مرا گفتا بگو تا در چه کاری
عطاردیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 778
تنی پیدا کن از مشت غباری
تنی محکم تر از سنگین حصاری
علامہ اقبالپیام مشرقلالهٔ طوررباعی شمارهٔ 14
مشو نومید ازین مشت غباری
پریشان جلوهٔ ناپایداری
علامہ اقبالپیام مشرقلالهٔ طوررباعی شمارهٔ 154
اگر در مشت خاک تو نهادند
دل صد پارهٔ خونابه باری
علامہ اقبالپیام مشرقلالهٔ طوررباعی شمارهٔ 35