غزل شمارهٔ 465

برداشتن دل ز جهان کرد گرانی

کز پیری‌ام آخر به خم افتاد جوانی

گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی

برخیز که جان است و جهان است و جوانی

خورشید برآمد بنگر نورفشانی

در خانه خود یافتم از شاه نشانی

انگشتری لعل و کمر خاصه کانی

امروز در این شهر نفیر است و فغانی

از جادوی چشم یکی شعبده خوانی

ای طفل که دفع مگس از خود نتوانی

هر چند که بالغ شدی آخر نه تو آنی

بربود دلم در چمنی سرو روانی

زرین کمری، سیمبری، موی میانی

تابوت مرا باز کن ای خواجه زمانی

وز صورت ما بین ز رخ دوست نشانی

ای کس به سزا وصف تو ناکرده بیانی

حیران شده از ذات لطیف تو جهانی

حیف است درین فصل دماغی نرسانی

چشمی ز گل و لاله چو شبنم نچرانی