شمارهٔ 10

دوش می گفت پیر ترسایی

یاد دارم ز مرد دانایی

نقش ما شد وبال یکتایی

برد طاووس عرض عنقایی

چند اندر میان غوغایی

خوی کن پاره پاره تنهایی

تا کی‌ام انتظار فرمایی

وقت نامد که روی بنمایی؟

همه چشمیم تا برون آیی

همه گوشیم تا چه فرمایی

ای ربوده دلم به رعنایی

این چه لطف است و آن چه زیبایی؟

چه بود گر نقاب بگشایی؟

بی‌دلان را جمال بنمایی؟

ای ربوده دلم به رعنایی

این چه لطف است و این چه زیبایی؟

منم و گوشه‌ای و سودایی

تن من جایی و دلم جایی

از غمت روز و شب به تنهایی

مونس عاشقان سودایی