غزل شمارهٔ 478

لبالب کن قدح ساقی که مستم

به می ده جملگی اسباب هستم

چه دیدم خواب شب کامروز مستم

چو مجنونان ز بند عقل جستم

به جان جمله مستان که مستم

بگیر ای دلبر عیار دستم

هزاران سال با فطرت نشستم

به او پیوستم و از خود گسستم

تراشیدم صنم بر صورت خویش

به شکل خود خدا را نقش بستم

من از بود و نبود خود خموشم

اگر گویم که هستم خود پرستم

مرا قلاش می‌خوانند، هستم

من از دردی کشان نیم مستم