غزل نمبر26
Ghazal No. 26
این گنبد مینائی این پستی و بالائی
در شد بدل عاشق با این همه پهنائی
یہ گنبد مینائی (آسمان) یہ پستی اور بلندی، سب اپنی وسعت کے باوجود عاشق کے دل میں سما جاتے ہیں ۔
This azure sky, all that is high, all that is low, for all its vastness, is encompassed in the lover’s heart.
اسرار ازل جوئی بر خود نظری وا کن
یکتائی و بسیاری پنهانی و پیدائی
تو ازل کے راز جاننا چاہتا ہے تو اپنے آپ پر آنکھیں کھول ایک بھی تو ہے ، ہزار بھی تو ، چھپا ہوا بھی تو ہے، ظاہر بھی تو ۔ یعنی صفات حق خود تیرے اندر جلوہ گر ہیں ۔
If you desire to know the secret of eternity, then open your eyes to yourself, for you are many, you are one, you are concealed and you are manifest.
ای جان گرفتارم دیدی که محبت چیست
در سینه نیاسائی از دیده برون آئی
اے میری جان گرفتار تو نے دیکھ لیا کہ محبت کیا ہے اب تو سینے میں نہیں سما سکتی ، آنکھوں کے راستے باہر آ رہی ہے (آنکھوں سے آنسو بن کر نکل آتی ہے) ۔
O my afflicted heart, you now know what is love. You cannot rest within my breast and pour yourself out through my eyes.
برخیز که فروردین افروخت چراغ گل
برخیز و دمی بنشین با لالهٔ صحرائی
اٹھ کہ بہار نے پھولوں کے چراغ روشن کر دیے ہیں اٹھ اور لمحہ بھر کے لیے بن کے لالے کے ساتھ بیٹھ ۔
Arise, for spring has lit the flowers’ lamps. Arise and spend some moments with the tulips of the wilderness.
عشق است و هزار افسون حسن است و هزار آئین
نی من بشمار آیم نی تو بشمار آئی
عشق ہے اور ہزار چالیں ، حسن ہے اورر ہزار ادائیں نہ مجھے گنا جا سکتا ہے نہ تیری گنتی ہو سکتی ہے ۔
Love’s magic charms are numberless, and countless Beauty’s ways. O we are infinite, both You and I.
صد ره بفلک بر شد صد ره بزمین در شد
خاقانی و فغفوری جمشیدی و دارائی
سو بار آسمان تک پہنچی، سو بار ز میں میں دھنسی ، خاقانی اور فغفوری، جمشیدی اور دارائی ۔ (بادشاہت کا انجام فنا ہے) ۔
A hundred times were raised to heaven, a hundred times were buried in the earth the power and the pomp of Khaqans and Faghfurs, of Daras and Jamshids.
هم با خود و هم با او هجران که وصالست این
ای عقل چه میگوئی ای عشق چه فرمائی
اپنے آپ میں بھی رہنا اور اس اللہ تعالیٰ میں بھی گم ہونا یہ جدائی ہے کہ ملن اے عقل تو کیا کہتی ہے، اے عشق تو کیا فرماتا ہے
Alone with myself, yet with Him; O what is this? Are we together or apart? What do you say, O intellect? What do you say, O Love?
زمین
تا داشت به جان طاقت، بودم به شکیبایی
چون کار به جان آمد، زین پس من و رسوایی
امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1889
هر لحظه جمال خود نوع دگر آرایی
شور دگر انگیزی شوق دگر افزایی
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 974
اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی
دِل، بیتو، به جان آمَد؛ وَقْت است که بازآیی
حافظغزلیاتغزل شمارهٔ 493
با هر کی تو درسازی میدانک نیاسایی
زیر و زبرت دارم زیرا که تو از مایی
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2579
ای شادی آن روزی کز راه تو بازآیی
در روزن جان تابی چون ماه ز بالایی
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2613
ما مینرویم ای جان زین خانه دگر جایی
یا رب چه خوش است این جا هر لحظه تماشایی
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2614
هم پهلوی خم سر نه، ای خواجهٔ هرجایی
پرهیز ز هشیاران وز مردم غوغایی
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2615
من نیت آن کردم تا باشم سودایی
نیت ز کجا گنجد اندر دل شیدایی
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2616
عیسی چو توی جانا ای دولت ترسایی
لاهوت ازل را از ناسوت تو بنمایی
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2617
جانا نظری فرما چون جان نظرهایی
چون گویم دل بردی چون عین دل مایی
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2618
فارسی متن کا ماخذ: گنجور
