Section

Ghazaliyat

Poems

غزل شمارهٔ 1301یک حباب قلزم توحید بی اکلیل ست

غزل شمارهٔ 1302خال محتاج کمند زلف عنبرفام نیست

غزل شمارهٔ 1303آفت دولت به ابنای زمان معلوم نیست

غزل شمارهٔ 1304چشم شبنم محرم رخسار گلفام تو نیست

غزل شمارهٔ 1305داغ من ممنون شکرخند پنهان تو نیست

غزل شمارهٔ 1306یک سر مو راستی در طاق ابروی تو نیست

غزل شمارهٔ 1307هیچ لب زیر فلک بی ناله جانکاه نیست

غزل شمارهٔ 1308دلبر از دل نیست غافل، دل اگر آگاه نیست

غزل شمارهٔ 1309روی هفتاد و دو ملت جز در آن درگاه نیست

غزل شمارهٔ 1310نیست یک شادی که انجامش به غم پیوسته نیست

غزل شمارهٔ 1311طاعت ظاهر طریق مردم آزاده نیست

غزل شمارهٔ 1312از هلاک ما سیه بختان کسی آزرده نیست

غزل شمارهٔ 1313در ریاض آفرینش خاطر آسوده نیست

غزل شمارهٔ 1314پیچ و تاب آن کمر با موی آتش دیده نیست

غزل شمارهٔ 1315ماه در گردون نوردی چون دل آواره نیست

غزل شمارهٔ 1316حسن بالادست را از شوخ چشمان چاره نیست

غزل شمارهٔ 1317غیر حسرت رزق من زان حسن بی اندازه نیست

غزل شمارهٔ 1318سرو را چون لاله و گل احتیاج غازه نیست

غزل شمارهٔ 1319رزق من زان نرگس مستانه جز خمیازه نیست

غزل شمارهٔ 1320در دل پر خون غبار لشکر اندیشه نیست

غزل شمارهٔ 1321سرو مینا را تذروی بهتر از پیمانه نیست

غزل شمارهٔ 1322غفلت تر دامنان را حاجت پیمانه نیست

غزل شمارهٔ 1323عشق را دارالامانی چون دل دیوانه نیست

غزل شمارهٔ 1324زان لب شیرین که در هر گوشه صد فرهاد داشت

غزل شمارهٔ 1325بی تو امشب هر سر مویم جدا فریاد داشت

غزل شمارهٔ 1326شورش سودای ما افلاک را معمور داشت

غزل شمارهٔ 1327تا مرا عشق بلند اقبال در زنجیر داشت

غزل شمارهٔ 1328لنگر تن روح را نتواند از پرواز داشت

غزل شمارهٔ 1329کی حذر از خون خلق آن غمزه خونریز داشت؟

غزل شمارهٔ 1330یاد ایامی که دریای مروت جوش داشت

غزل شمارهٔ 1331از پر سیمرغ اگر دست حمایت زال داشت

غزل شمارهٔ 1332تا دل از یاد تو می در ساغر اندیشه داشت

غزل شمارهٔ 1333شب که مجلس روشنی از طلعت جانانه داشت

غزل شمارهٔ 1334آن لب نو خط غباری از دل ما برنداشت

غزل شمارهٔ 1335پاس یک بیدار دل گردون بد گوهر نداشت

غزل شمارهٔ 1336قامتت خم گشت و پشتت بار طاعت برنداشت

غزل شمارهٔ 1337طفل بازیگوش ما زین خاکدان دل برنداشت

غزل شمارهٔ 1338جان و دل را رایگان آن دشمن جان برنداشت

غزل شمارهٔ 1339یاد ایامم که در تن جان ما منزل نداشت

غزل شمارهٔ 1340هرکه از عالم مجرد شد غم عالم نداشت

غزل شمارهٔ 1341حاصلی غیر از تهیدستی دل روشن نداشت

غزل شمارهٔ 1342تا دل آزاده برگ عیش در دامن نداشت

غزل شمارهٔ 1343زان کمان ابرو سر تسلیم پیچاندن نداشت

غزل شمارهٔ 1344ای ستمگر از نگاه دور رنجیدن نداشت

غزل شمارهٔ 1345دست ما چون سرو هرگز بخت دامانی نداشت

غزل شمارهٔ 1346هر که بیخود شد، قدم در آستان دل گذاشت

غزل شمارهٔ 1347در بهار نوجوانی هر که از صهبا گذشت

غزل شمارهٔ 1348همت مردانه ما از می حمرا گذشت

غزل شمارهٔ 1349می توان با همت سرشار از دنیا گذشت

غزل شمارهٔ 1350همچو برق از عالم اسباب می باید گذشت