Section

Ghazaliyat

Poems

غزل شمارهٔ 6303حذر کن از عرق روی لاله رخساران

غزل شمارهٔ 6304به شکر این که نه ای، ای صراحی از دوران

غزل شمارهٔ 6305هلال سیل فنایند خانه پردازان

غزل شمارهٔ 6306خمار سوخت مرا ساقیا شراب رسان

غزل شمارهٔ 6307صدای پا نبود در خرام درویشان

غزل شمارهٔ 6308مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگان

غزل شمارهٔ 6309دل دو نیم بود ذوالفقار زنده دلان

غزل شمارهٔ 6310اگر چه خاک کند کشته از نظر پنهان

غزل شمارهٔ 6311نمی شود سخن راست در دهان پنهان

غزل شمارهٔ 6312زهی ز صافی چشم تو چشم جان روشن

غزل شمارهٔ 6313به آه گرم ز خود پاک می توان رفتن

غزل شمارهٔ 6314سخن ز مهر و وفا با تو بی وفا گفتن

غزل شمارهٔ 6315به درد و داغ توان گشت کامیاب سخن

غزل شمارهٔ 6316گشوده است در فیض رخنه دیوار

غزل شمارهٔ 6317خوش است مشق قناعت ز بوریا کردن

غزل شمارهٔ 6318ز دور تا بتوان سیر گلستان کردن

غزل شمارهٔ 6319گرفتم این که نظر باز می توان کردن

غزل شمارهٔ 6320ز عشق صبر تمنا نمی توان کردن

غزل شمارهٔ 6321خجل ز کوشش تدبیر بایدم بودن

غزل شمارهٔ 6322مرا که دست به خواب است وقت گل چیدن

غزل شمارهٔ 6323زکات صحت جسم است خسته پرسیدن

غزل شمارهٔ 6324خوش است فصل بهاران شراب نوشیدن

غزل شمارهٔ 6325ز سینه غم به می ناب می توان چیدن

غزل شمارهٔ 6326مباش درصدد بی شمار خندیدن

غزل شمارهٔ 6327مکن تعجب اگر شد چراغ ما روشن

غزل شمارهٔ 6328چنان که سرمه سواد نظر کند روشن

غزل شمارهٔ 6329ز نور شمع چه مقدار جا شود روشن؟

غزل شمارهٔ 6330مرا ز لاله چراغ نظر شود روشن

غزل شمارهٔ 6331رواق چرخ شد از شمع کلک من روشن

غزل شمارهٔ 6332نظر به زلف و خط آن بهشت سیما کن

غزل شمارهٔ 6333به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کن

غزل شمارهٔ 6334شکوه عشق جهانگیر را تماشا کن

غزل شمارهٔ 6335حضور می طلبی سینه را مصفا کن

غزل شمارهٔ 6336بپوش چشم ز وضع جهان و عشرت کن

غزل شمارهٔ 6337دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکن

غزل شمارهٔ 6338ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟

غزل شمارهٔ 6339کرم به ابر سبکدست همچو عمان کن

غزل شمارهٔ 6340قدم ز خویش برون نه فلک سواری کن

غزل شمارهٔ 6341به رنگ سرو درین باغ زندگانی کن

غزل شمارهٔ 6342به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخر

غزل شمارهٔ 6343ز باده توبه در ایام نوبهار مکن

غزل شمارهٔ 6344هوای جام صبوح و می شبانه مکن

غزل شمارهٔ 6345صبا برون نرود از غبار خاطر من

غزل شمارهٔ 6346زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من

غزل شمارهٔ 6347به تن علاقه ندارد روان ساده من

غزل شمارهٔ 6348اگر به سوخته جانی رسد شراره من

غزل شمارهٔ 6349ز جوش نشأه به تنگ آمده است شیشه من

غزل شمارهٔ 6350هلاک جلوه برق است آشیانه من

غزل شمارهٔ 6351شده است در همه عالم سمر غریبی من

غزل شمارهٔ 6352رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی من

Ghazaliyat — Divan-e Ashʿar · ZindeRood