Ghazaliyat

غزل شمارهٔ 1701–آوازه جمالت از جان خود شنیدیم

غزل شمارهٔ 1702–درده شراب یک سان تا جمله جمع باشیم

غزل شمارهٔ 1703–من آن شب سیاهم کز ماه خشم کردم

غزل شمارهٔ 1704–اشکم دهل شده‌ست از این جام دم به دم

غزل شمارهٔ 1705–از ما مشو ملول که ما سخت شاهدیم

Weary not of us, for we are very beautiful; it is out of very jealousy and proper pride that we entered the veil.

غزل شمارهٔ 1706–برخیز تا شراب به رطل و سبو خوریم

غزل شمارهٔ 1707–چیزی مگو که گنج نهانی خریده‌ام

غزل شمارهٔ 1708–ای گوش من گرفته توی چشم روشنم

غزل شمارهٔ 1709–ما قحطیان تشنه و بسیارخواره‌ایم

غزل شمارهٔ 1710–با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیم

غزل شمارهٔ 1711–بگشای چشم خود که از آن چشم روشنیم

غزل شمارهٔ 1712–ما در جهان موافقت کس نمی‌کنیم

غزل شمارهٔ 1713–خیزید عاشقان که سوی آسمان رویم

Rise, lovers, that we may go towards heaven; we have seen this world, so let us go to that world.

غزل شمارهٔ 1714–چند روی بی‌خبر آخر بنگر به بام

غزل شمارهٔ 1715–هر کی بمیرد شود دشمن او دوستکام

غزل شمارهٔ 1716–امشب جان را ببر از تن چاکر تمام

غزل شمارهٔ 1717–لولیکان تویم در بگشا ای صنم

غزل شمارهٔ 1718–ای تو ترش کرده رو تا که بترسانیم

غزل شمارهٔ 1719–پیشتر آ می لبا تا همه شیدا شویم

غزل شمارهٔ 1720–بار دگر ذره وار رقص کنان آمدیم

غزل شمارهٔ 1721–خوش سوی ما آ دمی ز آنچ که ما هم خوشیم

غزل شمارهٔ 1722–بدار دست ز ریشم که باده‌ای خوردم

غزل شمارهٔ 1723–نیَم ز کار تو فارغ، همیشه در کارم

غزل شمارهٔ 1724–همه جمال تو بینم چو چشم باز کنم

غزل شمارهٔ 1725–نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم

Did I not say to you, “Go not there, for I am your friend; in this mirage of annihilation I am the fountain of life?”

غزل شمارهٔ 1726–بیار باده که دیر است در خمار توام

غزل شمارهٔ 1727–به غم فرونروم باز سوی یار روم

غزل شمارهٔ 1728–مرا اگر تو نخواهی منت به جان خواهم

غزل شمارهٔ 1729–اگر چه شرط نهادیم و امتحان کردیم

غزل شمارهٔ 1730–چه روز باشد کاین جسم و رسم بنوردیم

غزل شمارهٔ 1731–اگر زمین و فلک را پر از سلام کنیم

غزل شمارهٔ 1732–به حق آنک بخواندی مرا ز گوشه بام

غزل شمارهٔ 1733–به جان عشق که از بهر عشق دانه و دام

غزل شمارهٔ 1734–سماع چیست ز پنهانیان دل پیغام

غزل شمارهٔ 1735–به گوش من برسانید هجر تلخ پیام

غزل شمارهٔ 1736–به گرد تو چو نگردم به گرد خود گردم

غزل شمارهٔ 1737–بیار باده که اندر خمار خمارم

Bring wine, for I am suffering crop sickness {hang-over} from the vintner; God has seized me, and I am thus held fast.

غزل شمارهٔ 1738–به گوشه‌ای بروم گوش آن قدح گیرم

غزل شمارهٔ 1739–زهی حلاوت پنهان در این خلای شکم

What hidden sweetness there is in this emptiness of the belly! Man is surely like a lute, no more and no less;

غزل شمارهٔ 1740–خوشی خوشی تو ولی من هزار چندانم

غزل شمارهٔ 1741–به کوی عشق تو من نامدم که بازروم

غزل شمارهٔ 1742–ببسته است پری نهانیی پایم

غزل شمارهٔ 1743–اگر چه ما نه خروس و نه ماکیان داریم

غزل شمارهٔ 1744–بیار مطرب بر ما کریم باش کریم

غزل شمارهٔ 1745–فضول گشته‌ام امروز جنگ می‌جویم

غزل شمارهٔ 1746–بر آن شده‌ست دلم کآتشی بگیرانم

غزل شمارهٔ 1747–اگر به عقل و کفایت پی جنون باشم

غزل شمارهٔ 1748–می گریزد از ما و ما قوامش داریم

غزل شمارهٔ 1749–گه چرخ زنان همچون فلکم

غزل شمارهٔ 1750–تلخی نکند شیرین‌ذقنم