Ghazaliyat

غزل شمارهٔ 1751–تشنهٔ خویش کن مده آبم

غزل شمارهٔ 1752–کون خر را نظام دین گفتم

غزل شمارهٔ 1753–آمدم باز تا چنان گردم

غزل شمارهٔ 1754–آتشی از تو در دهان دارم

I have a fire for you in my mouth, but I have a hundred seals on my tongue.

غزل شمارهٔ 1755–در طریقت دو صد کمین دارم

غزل شمارهٔ 1756–تا به جان مست عشق آن یارم

غزل شمارهٔ 1757–همتم شد بلند و تدبیرم

غزل شمارهٔ 1758–در وصالت چه را بیاموزم

غزل شمارهٔ 1759–اه چه بی‌رنگ و بی‌نشان که منم

غزل شمارهٔ 1760–به خدایی که در ازل بوده‌ست

By the God who was in pre-eternity living and knowing and omnipotent, everlasting,

غزل شمارهٔ 1761–ما همه از الست همدستیم

غزل شمارهٔ 1762–آمدستیم تا چنان گردیم

غزل شمارهٔ 1763–ما که باده ز دست یار خوریم

غزل شمارهٔ 1764–ناله بلبل بهار کنیم

غزل شمارهٔ 1765–عاشق روی جان فزای توییم

غزل شمارهٔ 1766–خیز تا فتنه‌ای برانگیزیم

غزل شمارهٔ 1767–تو چه دانی که ما چه مرغانیم

غزل شمارهٔ 1768–چند قبا بر قد دل دوختم

غزل شمارهٔ 1769–ای دل صافی دم ثابت قدم

Heart pure of breath and firm of foot, you came in order to warn the best of communities.

غزل شمارهٔ 1770–آمد سرمست سحر دلبرم

غزل شمارهٔ 1771–شد ز غمت خانهٔ سودا دلم

غزل شمارهٔ 1772–چند گهی فاتحه‌خوانت کنم

غزل شمارهٔ 1773–بار دگر جانب یار آمدیم

غزل شمارهٔ 1774–ما به تماشای تو بازآمدیم

غزل شمارهٔ 1775–گر تو کنی روی ترش زحمت از این جا ببرم

غزل شمارهٔ 1776–منم آن بنده مخلص که از آن روز که زادم

غزل شمارهٔ 1777–انا فتحنا بابکم لا تهجروا اصحابکم

غزل شمارهٔ 1778–رحت انا من بینکم غبت کذا من عینکم

غزل شمارهٔ 1779–اتیناکم اتیناکم فحیونا نحییکم

غزل شمارهٔ 1780–اقبل الساقی علینا حاملا کاس المدام

غزل شمارهٔ 1781–قد رجعنا قد رجعنا جائیا من طورکم

غزل شمارهٔ 1782–ظننتم ایا عذال ان قد عدلتم

غزل شمارهٔ 1783–فان وفق الله الکریم وصالکم

غزل شمارهٔ 1784–علی اهل نجد الثنا و سلام

غزل شمارهٔ 1785–بیا بیا دلدار من دلدار من

غزل شمارهٔ 1786–دزدیده چون جان می‌روی اندر میانِ جانِ من

Stealthily as the soul, you are going in the midst of my soul; O luster of my garden, you are my gracefully moving cypress.

غزل شمارهٔ 1787–گر آخر آمد عشق تو گردد ز اول‌ها فزون

غزل شمارهٔ 1788–تا کی گریزی از اجل در ارغوان و ارغنون

غزل شمارهٔ 1789–ای عاشقان! ای عاشقان! هنگام کوچ است از جهان

Lovers, lovers, it is time to migrate from the world; the drum of departure is reaching my spirit’s ear from heaven.

غزل شمارهٔ 1790–دلدار من در باغ دی می‌گشت و می‌گفت ای چمن

غزل شمارهٔ 1791–بویی همی‌آید مرا، مانا که باشد یار من

غزل شمارهٔ 1792–این کیست این این کیست این این یوسف ثانی است این

غزل شمارهٔ 1793–این کیست این این کیست این هذا جنون العاشقین

غزل شمارهٔ 1794–ای باغبان ای باغبان آمد خزان آمد خزان

O gardener, gardener, autumn has come, autumn has come; see on branch and leaf the mark, see the mark of heart-anguish.

غزل شمارهٔ 1795–هین دف بزن هین کف بزن کاقبال خواهی یافتن

غزل شمارهٔ 1796–دلدار من در باغ دی می گشت و می گفت ای چمن

غزل شمارهٔ 1797–ای دل شکایت‌ها مکن تا نشنود دلدار من

غزل شمارهٔ 1798–ای یار من، ای یار من، ای یار بی‌زنهار من

غزل شمارهٔ 1799–در غیب پر، این سو مپر ای طایر چالاک من

غزل شمارهٔ 1800–هذا رشاد الکافرین هذا جزاء الصابرین