Divan-e Shams by Rumi, in the metre مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)

غزل شمارهٔ 204–سر به گریب اندَرَست صوفی اسرار را

غزل شمارهٔ 205–چند گریزی ز ما ؟ چند روی جا به جا ؟

غزل شمارهٔ 206–ای همه خوبی تو را پس تو که رایی که را ؟

غزل شمارهٔ 207 - ای که به هنگامِ درد راحتِ جانی مرا

You who are my soul’s repose in the time of pain, you who are my spirit’s treasure in the bitterness of poverty,

غزل شمارهٔ 208–از جهت ره زدن راه درآرد مرا

غزل شمارهٔ 209–ای در ما را زده شمع سرایی درآ

غزل شمارهٔ 210–گر نه تهی باشدی بیشتر این جوی‌ها

غزل شمارهٔ 211–باز بنفشه رسید جانب سوسن دوتا

Again the violet bent double has arrived beside the lily, again the ruby-clad rose is tearing her gown to shreds;

غزل شمارهٔ 311–زشت کسی کو نشد مسخره یار خوب

غزل شمارهٔ 460–عاشق آن قند تو جان شکرخای ماست

غزل شمارهٔ 461–شاه گشادست رو، دیده شه بین که راست ؟

غزل شمارهٔ 462–یوسف کنعانیم روی چو ماهم گواست

غزل شمارهٔ 463–هر نفس آواز عشق می‌رسد از چپ و راست

Every moment the voice of Love is arriving from left and right; we are departing for the skies—who has a mind for sightseeing?

غزل شمارهٔ 464–نوبت وصل و لقاست نوبت حشر و بقاست

غزل شمارهٔ 465–کار ندارم جز این کارگه و کارم اوست

غزل شمارهٔ 466–باز درآمد به بزم مجلسیان دوست دوست

غزل شمارهٔ 467–آنک چنان می‌رود ای عجب او جان کیست

غزل شمارهٔ 468–با وی از ایمان و کفر باخبری کافریست

غزل شمارهٔ 469–ای غم اگر مو شوی پیش منت بار نیست

غزل شمارهٔ 470–ای غم! اگر مو شوی پیش منت بار نیست

غزل شمارهٔ 471–پیش چنین ماه‌رو گیج شدن واجبست

غزل شمارهٔ 472–کالبد ما ز خواب کاهل و مشغول خاست

غزل شمارهٔ 473–هر نفس آواز عشق می‌رسد از چپ و راست

غزل شمارهٔ 881–آه که بار دگر آتش در من فتاد

غزل شمارهٔ 882–جامه سیه کرد کفر نور محمد رسید

Unbelief has put on black garments; the Light of Muhammad has arrived. The drum of immortality has been beaten; the eternal kingdom has arrived.

غزل شمارهٔ 883–جان من و جان تو بود یکی ز اتحاد

غزل شمارهٔ 884–پرده دل می‌زند زهره هم از بامداد

غزل شمارهٔ 885–بار دگر آمدیم تا شود اقبال شاد

غزل شمارهٔ 886–از رسن زلف تو خلق به جان آمدند

غزل شمارهٔ 887–روبهکی دنبه برد شیر مگر خفته بود

A little fox carried off the sheep’s tail; was the lion perchance asleep? The blind and blue fox does not carry off its own life from the lion.

غزل شمارهٔ 888–زهره من بر فلک شکل دگر می‌رود

غزل شمارهٔ 889–روی تو چون روی مار خوی تو زهر قدید

غزل شمارهٔ 890–صبحدمی همچو صبح پرده ظلمت درید

غزل شمارهٔ 891–دی شد و بهمن گذشت فصل بهاران رسید

غزل شمارهٔ 892–آمد شهر صیام سنجق سلطان رسید

The month of fasting has come, the emperor’s banner has arrived; withhold your hand from food, the spirit’s table has arrived.

غزل شمارهٔ 893–نیک بدست آنک او شد تلف نیک و بد

غزل شمارهٔ 894–نعره آن بلبلان از سوی بستان رسید

غزل شمارهٔ 895–وسوسه تن گذشت غلغله جان رسید

غزل شمارهٔ 896–غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند

غزل شمارهٔ 897–شرح دهم من که شب از چه سیه‌دل بود

غزل شمارهٔ 898–بانگ زدم من که «دل مست کجا می‌رود؟»

غزل شمارهٔ 1012–یا شبه الطیف لی انت قریب بعید

غزل شمارهٔ 1123–پرده خوش آن بود کز پس آن پرده دار

غزل شمارهٔ 1124–تاخت رخ آفتاب گشت جهان مست وار

غزل شمارهٔ 1125–چون سر کس نیستت فتنه مکن دل مبر

غزل شمارهٔ 1126–سست مکن زه که من تیر توام چارپر

Do not slacken the bowstring, for I am your four-feathered arrow; do not turn your face away, for I am a man with one heart, not two-headed.

غزل شمارهٔ 1127–وجهک مثل القمر قلبک مثل الحجر

غزل شمارهٔ 1128–بر سر ره دیدمش تیزروان چون قمر

غزل شمارهٔ 1129–عمر که بی‌عشق رفت، هیچ حسابش مگیر

غزل شمارهٔ 1130–آید هر دم رسول از طرف شهر یار