Divan-e Shams by Rumi, in the metre مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

غزل شمارهٔ 114–اندر دل ما توی نگارا

غزل شمارهٔ 115–ای جان و قوام جمله جان‌ها

O soul and stay of every soul, who bestow wings and set the spirits in motion,

غزل شمارهٔ 116–ای سخت گرفته جادوی را

غزل شمارهٔ 117–از دور بدیده شمس دین را

غزل شمارهٔ 118–بنمود وفا از این جا

غزل شمارهٔ 119–برخیز و صبوح را بیارا

غزل شمارهٔ 120–تا چند تو پس روی به پیش آ

غزل شمارهٔ 121–چون خانه روی ز خانه ما

غزل شمارهٔ 122–دیدم رخ خوب گلشنی را

I beheld the lovely rosebower face, that eye and lamp of all brightness,

غزل شمارهٔ 123–دیدم شه خوب خوش لقا را

غزل شمارهٔ 124–ساقی تو شراب لامکان را

غزل شمارهٔ 125–گفتی که گزیده‌ای تو بر ما

غزل شمارهٔ 126–گستاخ مکن تو ناکسان را

غزل شمارهٔ 127–کو مطرب عشق چست دانا

غزل شمارهٔ 128–ما را سفری فتاد بی‌ما

غزل شمارهٔ 129–مشکن دل مرد مشتری را

غزل شمارهٔ 130–بیدار کنید مستیان را

غزل شمارهٔ 297–ای در غم تو به سوز و یارب

غزل شمارهٔ 364–تا نقش خیال دوست با ماست

So long as the form of the Beloved’s image is with us, for us the whole of life is a joyful parade.

غزل شمارهٔ 365–می‌دان که زمانه نقش سوداست

غزل شمارهٔ 366–دود دل ما نشان سوداست

غزل شمارهٔ 367–دل آمد و دی به گوش جان گفت

غزل شمارهٔ 368–گویم سخن شکرنباتت

غزل شمارهٔ 369–در شهر شما یکی نگاریست

غزل شمارهٔ 370–آمد رمضان و عِید با ماست

غزل شمارهٔ 371–گر جام سپهر، زهر‌پیماست

غزل شمارهٔ 372–من سر نخورم که سر گران‌ست

غزل شمارهٔ 373–گر می‌نکند لبم بیانت

غزل شمارهٔ 374–پرسید کسی که ره کدامست

غزل شمارهٔ 375–مر عاشق را ز ره چه بیمست

غزل شمارهٔ 376–امروز جنون نو رسیده‌ست

Today a new madness has arrived, it has dragged the chains of a thousand hearts;

غزل شمارهٔ 377–آن را که در آخرش خری هست

غزل شمارهٔ 378–ای گشته ز شاه عشق شهمات

غزل شمارهٔ 379–ای کرده میان سینه غارت

غزل شمارهٔ 380–آن خواجه اگر چه تیزگوش است

غزل شمارهٔ 381–آن ره که بیامدم کدامست

Which is the road by which I came? I would return, for it likes me not here;

غزل شمارهٔ 382–ای از کرم تو کار ما راست

غزل شمارهٔ 518–نفسی بهوی الحبیب فارت

غزل شمارهٔ 689–دوش از بت من جهان چه می‌شد

غزل شمارهٔ 690–ای عشق که جمله از تو شادند

غزل شمارهٔ 691–هر چند که بلبلان گزینند

غزل شمارهٔ 692–رفتیم بقیه را بقا باد

We have departed—may the remainder long remain! Inescapably every man who has been born must depart.

غزل شمارهٔ 693–جانی که ز نور مصطفی زاد

غزل شمارهٔ 694–آن کز دهن تو رنگ دارد

غزل شمارهٔ 695–این قافله بار ما ندارد

غزل شمارهٔ 696–بیچاره کسی که زر ندارد

غزل شمارهٔ 697–دل بی‌لطف تو جان ندارد

غزل شمارهٔ 698–آن کس که ز تو نشان ندارد

غزل شمارهٔ 699–بیچاره کسی که می ندارد

غزل شمارهٔ 700–آن خواجه خوش لقا چه دارد