Divan-e Shams by Rumi, in the Ghazal form

غزل شمارهٔ 1170–رحم کن ار زخم شوم سر به سر

غزل شمارهٔ 1171–در بگشا کآمد خامی دگر

غزل شمارهٔ 1172–جاء الربیع و البطر زال الشتاء و الخطر

غزل شمارهٔ 1173–بشنو خبر صادق از گفته پیغامبر

غزل شمارهٔ 1174–مرا می‌گفت دوش آن یار عیار

غزل شمارهٔ 1175–انجیرفروش را چه بهتر

غزل شمارهٔ 1176–انتم الشمس و القمر منکم السمع و البصر

غزل شمارهٔ 1177–آفتابی برآمد از اسرار

غزل شمارهٔ 1178–جاء الربیع و البطر زال الشتاء و الخطر

غزل شمارهٔ 1179–غره وجه سلبت قلب جمیع البشر

غزل شمارهٔ 1180–سیدی انی کلیل انت فی زی النهار

غزل شمارهٔ 1181–به سوی ما نگر چشمی برانداز

غزل شمارهٔ 1182–تو چشم شیخ را دیدن میاموز

غزل شمارهٔ 1183–اگر یئی دیر قارینداش  یوخسا یاوز

غزل شمارهٔ 1184–بیا با تو مرا کارست امروز

غزل شمارهٔ 1185–چنان مستم چنان مستم من امروز

So drunk am I, so drunk am I today that I have leaped out of the hoop today.

غزل شمارهٔ 1186–چنان مستم چنان مستم من امروز

غزل شمارهٔ 1187–در این سرما سر ما داری امروز

غزل شمارهٔ 1188–الا ای شمع گریان گرم می‌سوز

غزل شمارهٔ 1189–در این سرما سر ما داری امروز

غزل شمارهٔ 1190–ای خفته به یاد یار برخیز

غزل شمارهٔ 1191–ماییم فداییان جانباز

غزل شمارهٔ 1192–برخیز و صبوح را برانگیز

غزل شمارهٔ 1193–من از سخنان مهرانگیز

غزل شمارهٔ 1194–گر نه‌ای دیوانه رو مر خویش را دیوانه ساز

غزل شمارهٔ 1195–سوی خانه خویش آمد عشق آن عاشق نواز

The love of that cherisher of lovers has come to his own house; Love has in form-conceiving a form melting all forms.

غزل شمارهٔ 1196–عاشقان را شد مسلم شب نشستن تا به روز

غزل شمارهٔ 1197–اگر آتش است یارت تو بُرو در او هَمی‌سوز

غزل شمارهٔ 1198–سیمرغ کوه قاف رسیدن گرفت باز

غزل شمارهٔ 1199–یا مکثر الدلال علی الخلق بالنشوز

غزل شمارهٔ 1200–ساقی روحانیان روح شدم خیز خیز

غزل شمارهٔ 1201–برای عاشق و دزدست شب فراخ و دراز

Night is broad and long for the sake of lovers and thieves; ho, come, strumpet night, and do the business of both!

غزل شمارهٔ 1202–به آفتاب شهم گفت هین مکن این ناز

غزل شمارهٔ 1203–برو برو که نفورم ز عشق عارآمیز

غزل شمارهٔ 1204–عشق گزین عشق و در او کوکبه می‌ران و مترس

غزل شمارهٔ 1205–سیر نگشت جان من بس مکن و مگو که بس

غزل شمارهٔ 1206–سوی لبش هر آنک شد زخم خورد ز پیش و پس

غزل شمارهٔ 1207–نیم‌شب از عشق تا دانی چه می‌گوید خروس

غزل شمارهٔ 1208–حال ما بی‌آن مه زیبا مپرس

غزل شمارهٔ 1209–ای دل بی‌بهره از بهرام ترس

غزل شمارهٔ 1210–نیست در آخرزمان فریادرس

غزل شمارهٔ 1211–ای روترش به پیشم بد گفته‌ای مرا پس

Sour-faced one, in my presence you spoke evil of me; the mouth of the vulture always smells of carrion.

غزل شمارهٔ 1212–دست بنه بر دلم از غم دلبر مپرس

غزل شمارهٔ 1213–ای سگ قصاب هجر خون مرا خوش بلیس

غزل شمارهٔ 1214–بیا که دانه لطیفست رو ز دام مترس

غزل شمارهٔ 1215–ای مستِ ماهِ رویِ تو استاره و گردون، خوش

غزل شمارهٔ 1216–گر عاشقی از جان و دل جور و جفای یار کش

غزل شمارهٔ 1217–الحذر از عشق حذر هر کی نشانی بودش

غزل شمارهٔ 1218–ای شب خوش رو که توی مهتر و سالار حبش

غزل شمارهٔ 1219–یار نخواهم که بود بدخو و غمخوار و تُرش