غزل شمارهٔ 1200
Toggle stanza 1ساقی روحانیان روح شدم خیز خیز
11
ساقی روحانیان روح شدم خیز خیز
تا که ببینند خلق دبدبه رستخیز
22
دوش مرا شاه خواند بر سر من حکم راند
در تن من خون نماند خون دل رز بریز
33
با دل و جان یاغیم بیدل و جان میزیم
باطن من صید شاه ظاهر من در گریز
44
ای غم و اندیشه رو باده و بای غمست
چونک بغرید شیر رو چو فرس خون بمیز
55
کشته شوم هر دمی پیش تو جرجیس وار
سر بنهادن ز من وز تو زدن تیغ تیز
66
تشنه ترم من ز ریگ ترک سبو گیر و دیگ
با جگر مرده ریگ ساقی جان در ستیز
77
تا می دل خوردهام ترک جگر کردهام
چونک روم در لحد زان قدحم کن جهیز
88
ترک قدح کن بیار ساغر زفت ای نگار
ساغر خردم سبوست من چه کنم کفجلیز
99
شمس حق و دین بتاب بر من و تبریزیان
تا که ز تف تموز سوزد پرده حجیز