باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 401یک روز به شیدایی، در زلف تو آویزم

غزل شمارهٔ 402من بی‌مایه که باشم که خریدار تو باشم

غزل شمارهٔ 403در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم

غزل شمارهٔ 404غم زمانه خورم یا فراق یار کشم؟

غزل شمارهٔ 405هزار جَهد بکردم که سِرِّ عشق بپوشم

غزل شمارهٔ 406بار فراق دوستان بس که نشست بر دلم

غزل شمارهٔ 407تا تو به خاطر منی کس نگذشت بر دلم

غزل شمارهٔ 408امروز مبارک است فالم

غزل شمارهٔ 409تا خبر دارم از او بی‌خبر از خویشتنم

غزل شمارهٔ 410چشم که بر تو می‌کُنم، چشم حسود می‌کَنم

غزل شمارهٔ 411گر تیغ برکشد که محبان همی‌زنم

غزل شمارهٔ 412آن دوست که من دارم وآن یار که من دانم

غزل شمارهٔ 413آن نه روی است که من وصف جمالش دانم

غزل شمارهٔ 414اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم

غزل شمارهٔ 415ای مرهم ریش و مونس جانم

غزل شمارهٔ 416بس که در منظر تو حیرانم

غزل شمارهٔ 417سخن عشق تو بی آن که برآید به زبانم

غزل شمارهٔ 418گر دست دهد هزار جانم

غزل شمارهٔ 419مرا تا نقره باشد می‌فشانم

غزل شمارهٔ 420ما همه چشمیم و تو نور ای صنم

غزل شمارهٔ 421چون من به نفس خویشتن این کار می‌کنم

غزل شمارهٔ 422آن کس که از او صبر محال است و سکونم

غزل شمارهٔ 423ز دستم بر نمی‌خیزد که یک دم بی تو بنشینم

غزل شمارهٔ 424من از تو صبر ندارم که بی تو بنشینم

غزل شمارهٔ 425منم یا رب در این دولت که روی یار می‌بینم

غزل شمارهٔ 426دلم تا عشق باز آمد، در او جز غم نمی‌بینم

غزل شمارهٔ 427من از این جا به ملامت نروم

غزل شمارهٔ 428نه از چینم حکایت کن نه از روم

غزل شمارهٔ 429تو مپندار کز این در به ملامت بروم

غزل شمارهٔ 430به تو مشغول و با تو همراهم

غزل شمارهٔ 431امشب آن نیست که در خواب رود چشم ندیم

غزل شمارهٔ 432ما دگر کس نگرفتیم به جای تو ندیم

غزل شمارهٔ 433ما به روی دوستان از بوستان آسوده‌ایم

غزل شمارهٔ 434ما در خلوت به روی خلق ببستیم

غزل شمارهٔ 435ای سروبالایِ سهی، کز صورت حال آگهی

غزل شمارهٔ 436عمرها در پی مقصود به جان گردیدیم

غزل شمارهٔ 437بگذار تا مقابل روی تو بگذریم

غزل شمارهٔ 438ما دل دوستان به جان بخریم

غزل شمارهٔ 439ما گدایان خیل سلطانیم

غزل شمارهٔ 440کاش کان دل‌بر عیار که من کشتهٔ اویم

غزل شمارهٔ 441عهد کردیم که بی دوست به صحرا نرویم

غزل شمارهٔ 442گر غصهٔ روزگار گویم

غزل شمارهٔ 443بکن چندان که خواهی جور بر من

غزل شمارهٔ 444یا رب آن روی است یا برگ سمن؟

غزل شمارهٔ 445در وصف نیاید که چه شیرین‌دهن است آن

غزل شمارهٔ 446ای کودک خوبروی حیران

غزل شمارهٔ 447برخیز که می‌رود زمستان

غزل شمارهٔ 448خوشا و خُرّما وقت حبیبان

غزل شمارهٔ 449چه خوش است بوی عشق از نفس نیازمندان

غزل شمارهٔ 450بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران