باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 51آن نه زلف است و بناگوش که روز‌است و شب‌است

غزل شمارهٔ 52آن ماه دو هفته در نقاب است؟

غزل شمارهٔ 53دیدارِ تو حلِّ مشکلات است

غزل شمارهٔ 54سرو چمن پیش اعتدال تو پست است

غزل شمارهٔ 55مجنون عشق را دگر امروز حالت است

غزل شمارهٔ 56ای کآب زندگانی من در دهان توست

غزل شمارهٔ 57هر صبحدم نسیم گل از بوستان توست

غزل شمارهٔ 58اتفاقم به سر کوی کسی افتاده‌ست

غزل شمارهٔ 59آن تویی یا سرو بستانی به رفتار آمده‌ست

غزل شمارهٔ 60شب فراق که داند که تا سحر چندست

غزل شمارهٔ 61افسوس بر آن دیده که روی تو ندیده‌ست

غزل شمارهٔ 62اِی لُعبتِ خندان لبِ لَعلَت که مَزیده‌ست؟

غزل شمارهٔ 63از هرچه می‌رود، سخنِ دوست خوش‌تر است

غزل شمارهٔ 64این بوی روح‌پرور از آن خوی دلبر است

غزل شمارهٔ 65عیب یاران و دوستان هنر است

غزل شمارهٔ 66هر کسی را نتوان گفت که صاحب‌نظر است

غزل شمارهٔ 67فریاد من از فراق یار است

غزل شمارهٔ 68چشمت خوش است و بر اثر خواب خوش‌تر است

غزل شمارهٔ 69عشرت خوش است و بر طرف جوی خوشترست

غزل شمارهٔ 70ای که از سرو روان قد تو چالاک‌ترست

غزل شمارهٔ 71دلی که عاشق و صابر بوَد، مگر سنگ است

غزل شمارهٔ 72پای سرو بوستانی در گِل است

غزل شمارهٔ 73دیده از دیدار خوبان برگرفتن مشکل‌ست

غزل شمارهٔ 74شراب از دست خوبان سلسبیل‌ست

غزل شمارهٔ 75کارم چو زلف یار پریشان و دَرهم است

غزل شمارهٔ 76یارا بهشت صحبت یاران همدم است

غزل شمارهٔ 77بر من که صبوحی زده‌ام خرقه حرام است

غزل شمارهٔ 78امشب به راستی شب ما روز روشن است

غزل شمارهٔ 79این باد بهار بوستان است؟

غزل شمارهٔ 80این خط شریف از آن بنان است

غزل شمارهٔ 81چه روی است آن که پیش کاروان است

غزل شمارهٔ 82هزار سختی اگر بر من آید آسان است

غزل شمارهٔ 83مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست

غزل شمارهٔ 84ز من مپرس که در دست او دلت چون است

غزل شمارهٔ 85با همه مهر و با منش کین‌ست

غزل شمارهٔ 86بخت جوان دارد آن که با تو قرین است

غزل شمارهٔ 87گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

غزل شمارهٔ 88با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

غزل شمارهٔ 89بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

غزل شمارهٔ 90سرمست درآمد از درم دوست

غزل شمارهٔ 91سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

غزل شمارهٔ 92کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

غزل شمارهٔ 93یار من آن که لطف خداوند یار اوست

غزل شمارهٔ 94خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

غزل شمارهٔ 95آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

غزل شمارهٔ 96ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

غزل شمارهٔ 97صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست

غزل شمارهٔ 98گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست

غزل شمارهٔ 99صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست

غزل شمارهٔ 100این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست؟