باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 601ای دریغا گر شبی در بر خرابت دیدمی

غزل شمارهٔ 602آسوده‌خاطرم که تو در خاطر منی

غزل شمارهٔ 603اگر تو میلِ محبّت کنی و گر نکنی

غزل شمارهٔ 604زنده بی دوست خفته در وطنی

غزل شمارهٔ 605سروقدی میان انجمنی

غزل شمارهٔ 606کس نگذشت در دلم تا تو به خاطر منی

غزل شمارهٔ 607من چرا دل به تو دادم که دلم می‌شکنی

غزل شمارهٔ 608ای سرو حدیقه معانی

غزل شمارهٔ 609بر آنم گر تو باز آیی که در پایت کنم جانی

غزل شمارهٔ 610بنده‌ام گر به لطف می‌خوانی

غزل شمارهٔ 611بهار آمد که هر ساعت رود خاطر به بستانی

غزل شمارهٔ 612جمعی که تو در میان ایشانی

غزل شمارهٔ 613ذوقی چنان ندارد بی دوست زندگانی

غزل شمارهٔ 614کبر یک سو نِه اگر شاهد درویشانی

غزل شمارهٔ 615ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانی

غزل شمارهٔ 616نگویم آب و گل است آن وجود روحانی

غزل شمارهٔ 617نه طریق دوستان است و نه شرط مهربانی

غزل شمارهٔ 618همه کس را تن و اندام و جمال است و جوانی

غزل شمارهٔ 619چرا به سرکشی از من عنان بگردانی

غزل شمارهٔ 620فرخ، صباحِ آن که تو بر وی نظر کنی

غزل شمارهٔ 621سروْ ایستاده بِهْ، چو تو رفتار می‌کنی

غزل شمارهٔ 622چشم رضا و مرحمت بر همه باز می‌کنی

غزل شمارهٔ 623دیدار می‌نمایی و پرهیز می‌کنی

غزل شمارهٔ 624روزی به زنخدانت گفتم به سیمینی

غزل شمارهٔ 625شب است و شاهد و شمع و شراب و شیرینی

غزل شمارهٔ 626امروز چنانی ای پری‌روی

غزل شمارهٔ 627خواهم اندر پایش افتادن چو گوی

غزل شمارهٔ 628تا کی روم از عشق تو شوریده به هر سوی؟

غزل شمارهٔ 629گل است آن یا سمن یا ماه یا روی

غزل شمارهٔ 630مرحبا ای نسیم عنبربوی

غزل شمارهٔ 631وقت آن آمد که خوش باشد کنار سبزه جوی

غزل شمارهٔ 632سروِ سیمینا به صحرا می‌روی

غزل شمارهٔ 633ای باد صبحدم خبر دلسِتان بگوی

غزل شمارهٔ 634ای که به حسن قامتت سرو ندیده‌ام سهی

غزل شمارهٔ 635اگرم حیات بخشی وگرم هلاک خواهی

غزل شمارهٔ 636نشنیده‌ام که ماهی، بر سر نَهَد کُلاهی

غزل شمارهٔ 637ندانم از من خسته‌جگر چه می‌خواهی؟